حلبى مى‌گويد: به امام صادق(ع) گفتم: جنب، مقدار كمى آب همراه دارد اگر با آن غسل كند، از تشنگى مى‌ترسد. آيا غسل كند يا تيمّم؟ فرمود: بلكه تيمم كند و همين طور اگر بخواهد وضو بگيرد.

دلالت اين روايت ضعيف‌تر از روايت سابق است

٥. موثقه سماعه :

سألت أبا عبداللّه‌(ع) عن الرجل يكون معه الماء في السفر، فيخاف قلّته، قال: يتيمم بالصعيد و يستبقى الماء، فانّ اللّه‌ عزّوجلّ جعلهما طهوراً الماء و الصعيد؛ (٧١)

سماعه مى‌گويد: از امام صادق (ع) در مورد مردى كه در سفر آب با خود دارد، ولى از كمبود آن مى‌ترسد، فرمود: بر خاك تيمم مى‌كند و آب را نگه مى‌دارد؛ چون خداوند عزّوجلّ آب و صعيد هر دو را طهور قرار داده است.

دلالت اين روايت بر مقصود ما ظاهر نيست، مگر به قرينه دو روايت سابق.

٦. رواية من سمع منادياً ينادي يا للمسلمين فلم يجبه فليس بمسلم؛ (٧٢)

كسى كه بشنود ندا كننده‌اى فرياد مى‌كند كه‌اى مسلمانان، و به فرياد او نرسد، مسلمان نيست.

٧. رواية فرات بن أحنف از امام صادق(ع):

ايّما مؤمن منع مؤمناً شيئاً ممّا يحتاج إليه و هو يقدر عليه من عنده أو من عند غيره أقامه اللّه‌ يوم القيامة مسودّاً وجهه... ثم يؤمر به إلى النار؛ (٧٣)

هر مؤمنى كه مؤمن ديگرى را از چيزى كه به آن نياز دارد، منع كند، در حالى كه مى‌تواند از نزد خودش و يا ديگرى حاجت او را برطرف كند، روز

(٧١) همان، ح٣.
(٧٢) الكافى، ج٢، ص ١٦٤؛ تهذيب الأحكام،ج٦، ص ١٧٥؛ بحارالانوار، ج٧٤، ص ٣٣٩ به نقل از كافى با كمى اختلاف.
(٧٣) بحارالانوار، ج٧٥، ص١٧٤ به نقل از ثواب الاعمال و محاسن.