پيامبر فرمود: كسى كه اعانت كند بر قتل مسلمانى، هر چند به پاره‌اى از كلمه‌اى ، روز قيامت مى‌آيد، در حالى كه بر پيشانى او نوشته شده است: مأيوس از رحمت خدا».

اعانت بر قتل و هلاكت، بر همه موارد عدم حفظ نفس، صدق نمى‌كند يا صدق آن مورد ترديد است.

٣. صحيحه ابن سنان از امام صادق(ع):

أنه قال في رجل أصابته جنابة في السفر وليس معه إلاّ ماء قليل و يخاف إن هو اغتسل أن يعطش، قال: إن خاف عطشاً فلا يهريق منه قطرة و ليتيمم بالصعيد فانّ الصعيد أحب إليّ؛ (٦٩)

امام صادق(ع) در مورد مردى كه در سفر جنب مى‌شود و همراهش مقدار كمى آب است كه اگر با آن غسل كند، از تشنگى مى‌ترسد، فرمود: اگر از تشنگى مى‌ترسد، يك قطره از آن را نمى‌ريزد و بايد بر خاك تيمم كند؛ خاك، نزد من محبوب‌تر است.

برخى از فقها فرموده‌اند كلمه «عطشاً» در كلام امام(ع) مطلق است و شامل تشنگى شخص ديگرى نيز مى‌شود.

٤. صحيحه حلبى:

قال: قلت لأبي عبداللّه‌ عليه السلام: الجنب يكون معه الماء القليل فإن هو اغتسل به خاف العطش أيغتسل به أو يتيمّم؟ فقال: بل يتيمم و كذلك إذا أراد الوضؤ؛ (٧٠)

(٦٨) بحار الانوار، ج٧٥، ص١٤٩ و ١٥٢، با كمى اختلاف.
(٦٩) وسائل الشيعه، ج٣، ص ٣٨٨، به نقل از كافى و تهذيب.
(٧٠) وسائل الشيعه، ج٣، ص ٣٨٨، به نقل از تهذيب.