مى‌نهند؛ گوشهاى چهارپايان را مى‌برند؛ خلقت الهى را تغيير مى‌دهند؛ غير خدا را ولىّ خود قرار مى‌دهند و در زمره زيانكاران قرار گرفته و جايگاهشان جهنم خواهد بود.

پس اين كارها كه شيطان مردم را به آنها فرمان مى‌دهد، مورد بغض و نفرت خداوند و از مهم‌ترين منفورهاى خداوند است به گونه‌اى كه شيطان درمقام وعده دادن به دور كردن بندگان از درگاه خداوند، آنها را ذكر كرده است. به همين جهت خداوند گردن نهادن به دستورهاى شيطان را «ولىّ قرار دادن غير خدا» شمرده و سبب خسران و زيان آشكار قرار داده و آن را علّت عذاب جاودان معرفى كرده است و لذا اين كارها گناه كبيره هستند.

از جمله كارهاى ياد شده تغيير خلقت الهى است. معناى آن انجام كارى است كه سبب تغيير خلقت الهى از اصل خود مى‌شود. بر قطع عضو انسان عنوان «تغيير خلقت الهى» صدق مى‌كند. در صدق اين عنوان فرقى ندارد كه انگيزه انسان در قطع عضو، پيوند زدن به ديگرى باشد يا انگيزه‌هاى ديگر در ميان باشد، بنابر اين در حرمت آن شكى نيست.

اگر در صدق عنوان «تغيير» بركندن چيزهاى روييدنى مانند مو، شك شود، اما در صدق اين عنوان بر قطع اعضايى كه اميد روييدن آنها نيست مانند كليه و رگها شكى وجود ندارد.

بررسى استدلال به آيه: بى ترديد مراد از «تبتيك» و «تغيير» در آيه، مفهوم لغوى آن كه شامل هر نوع بريدن و تغيير هر چند به انگيزه‌هاى عقلايى و غير شيطانى باشد، نيست. آيا كسى توهم مى‌كند كه ختنه كردن يكى از فرمانهاى شيطان است و به دليل خاص از عموم آيه خارج شده است؟ كسى توهم مى‌كند كه ايجاد هر نوع تغيير مطلوب در جمادات و گياهان و حيوانات ـ كه جزء مخلوقات الهى اند و شاهدى بر اختصاص آيه به انسان وجود ندارد ـ حرام است؟ آيا اين موارد از عموم آيه به دليل خاص خارج شده‌اند؟ هرگز چنين نيست.

واقع آن است كه «تبتيك» و «تغيير» در آيه اشاره به كارهاى شيطانى خرافى در آن زمان دارد و هيچ اساسى جز گمراه كردن شيطان و خرافه نداشته است. شايد همان كارها يا شبيه آنها اكنون كم و بيش رايج باشد. خداوند به برخى از كارهاى خرافى در اين آيه اشاره كرده است: