{ إنْ يَدْعُونَ مِنْ دُوِنِه إِلاَّ إناثاً وَ إنْ يَدْعُونَ إِلاَّ شَيْطَاناً مَّرِيداً لَعَنَهُ اللَّهُ وَ قَالَ لاَءتَّخِذَنَّ مِنْ عِبَادِكَ نَصِيباً مَفْروُضاً وَ لأُضِلَّنَّهُمْ وَ لأُمَنًّينَّهُمْ وَ لأَمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكن آذَانَ اَلأنْعَامِ و لامُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيّرُّن خَلْقَ اللهِ وَ مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطَانَ وليِّاً مِنْ دُونِ اللهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَاناً مُبِيناً... أوْلَئِكَ مَأوَاْهُمْ جَهَنَّمُ وَلاَيَجِدُونَ عَنْهَا مَحيِصاً} ؛ (٥)

اينان به جاى خداوند جز جمادى (مانند بتها) را نمى‌پرستند و جز شيطان سركش را پرستش نمى‌كنند. خداوند شيطان را گرفتار لعنت كرد و او گفت: از بندگان تو سهم معينى را مى‌گيرم. آنگاه آنان را به گمراهى مى‌كشانم و به [ دام] آرزوهاى دور و درازى مى‌اندازم و به آنان امر مى‌كنم تا گوشهاى چهارپايان ببرند [ تا علامت باشد كه اين حيوان نصيب بتهاست]و به آنان دستور مى‌دهم كه آفرينش الهى را دگرگون كنند. هر كس به جاى خداوند، شيطان را ولىّ خود قرار دهد، آشكارا زيانكار شده است... سرا و سرانجام ايشان جهنم است و گريزگاهى از آن ندارند.

دلالت آيات: در اين آيات گفتگوى شيطان و خداوند و رانده شدن از درگاه الهى است؛ شيطان وعده داده و تهديد كرده كه از بندگان خدا گروه خاصى را براى خود بر مى‌گزيند كه به فرامين او عمل كنند، آنها را گمراه مى‌كند و به آمال و آرزوها سرگرم مى‌كند و به بريدن گوش چهار پايان و تغيير خلقت الهى فرمان مى‌دهد. آنها هم به اين فرمان گردن

(٥) نساء، آيات ١٢١ـ١١٧.