و نيز مروى است از آن حضرت كه: «دو چشم است در روز قيامت كه آتش جهنم به او نمى‌رسد، يكى چشمى كه از خوف خدا گريد، ديگر چشمى كه شب بيدار باشد تا حراست از راه خدا نمايد» (٦٦) .

و نيز از آن حضرت مروى است كه: «رباط يك شب در راه خدا افضل است از نماز هزار شب كه روزه گرفته شود در روز آن». (٦٧)

و نيز احاديث بسيار در فضيلت آن وارد است كه اين وجيزه را گنجايش ايراد نيست و مراتب فضيلت آن متفاوت است چنان كه مرابطه به نفس و مال و عيال افضل اقسام است و پس از آن به نفس، به مال تنها، مانند بنده و اسب و شتر و امثال آن.

و كسى كه اجير گيرد يا مهيا كند براى مرابطين بعض خدمتگزاران يا بندگان يا چهارپايان يا به بذل نفقه و اعطاى اسلاح و مانند آن اعانت مرابطين نمايد اجر عظيم خواهد داشت.

و اگر كسى در آن شريك ديگرى باشد در ثواب آن نيز شريك و سهيم است، و هر چه از سلاح و مانند آن كه به صفت بهتر و به قيمت گرانتر و به نفع و عدد بيشتر باشد فضيلت آن زيادتر خواهد بود.

و هر سر حدّى كه خطر آن بيشتر و خوف آن از كفار شديدتر باشد رباط در آن افضل است و هر چه احتياج به آن زيادتر باشد فضيلتش زيادتر خواهد بود و هر قدر از حال مشركين و كار آنها تفحص و اعلام مسلمين زيادتر شود، ثواب آن عظيم‌تر باشد.

و فرق ديگر كه دليل است بر مزيد اهتمام و تأكيد تمام در وجوب اين جهاد آن كه در جهاد دعوتى لازم نيست بذل مالى كه ضرر به حال رساند و در اين جهاد واجب است بذل عين

(٦٥) ر.ك. مستدرك الوسائل، ج ١١، ص ٢٨، ح ١٢٣٤٨.
(٦٦) عوالى الل‌آلى، ج ٣، ص ١٨٣.
(٦٧) همان.