حكم به تفرّق كند، متفرق شوند و اگر به اتحاد فرمان دهد، متحد گردند. اگر حدى از حدود يا وقتى از اوقات معيّن كند يا صفى از صفوف را مقدّم يا مؤخّر درآرد، تخلف نكنند و اگر جمعى زياده بر كفايت دست دهد، بى رخصت او مراجعت ننمايند، بلكه به هيچ وجه در هيچ كار جهاد، مخالفت او را جايز ندانند هر چه مخالفت سلطانى چنين كه دفع از اسلام و مسلمين نمايد، مخالفت خدا و موجب غضب الهى است، و در وجوب اطاعت سلطانى چنين و اطاعت خليفه سيد المرسلين فرق و تفاوت نيست مگر آن كه وجوب اطاعت خليفه بالذات است، نه بالْعرض و اطاعت چنين سلطانى كه موقوفء عليه غرض است، واجب است بالْعرض.

و همچنين اگر او نصب كند نايبى بر سپاه، اطاعت او را كه بر وفق صلاح و صواب باشد، در همه كار جهاد، چون اطاعت رئيس مطاع واجب شمرند و نيز پيروى رئيسى را كه نصب كند بر هزار نفر يا صد نفر يا بيشتر يا كمتر لازم دانند، و در كار جهاد مخالفت او نكنند و اگر چه پادشاه و ساير اهل خير به كيفيت مقاتله از اغلب مجتهدين اَعرف‌اند وليكن بر ايشان است رجوع به مجتهد براى دانستن طريقه و احكام شرعيه و از آن جمله آن است كه پادشاه بدون اضطرار در حرب و قتال سبقت نگزينند، و از حدوث امرى كه شوكت اسلام را شكند، بر حذر باشد و امر كند كسى را كه محل اعتماد و نايب او است به دفع اهل عناد كه با تقوى و طاعت باشد، و رجوع كارها به خدا كند و امر منوبء عنه را در كار جهاد مالى امر خداوند، و بر سپاه، ائمه جماعت و مؤذنين با اقامه شعاير دين نصب كند و واعظين براى ترغيب مجاهدين به عبادت و تحريص ايشان به شهادت تعيين نمايد، و امر و نهى سپاه بر وفق شريعت كند و نصرت خويش از خالق مدبّر و بارى