فإنّه ليس من فرائض اللّه‌ شيء الناس أشدّ عليه اجتماعاً معَ تفرّق أهوائهم و تشتّت آرائهم من تعظيم الوفاء بالعهود. و قد لزم ذلك المشركون فيما بينهم دون المسلمين لِمَا استَوْبلوا من عواقب الغَدر فلا تغدرنَّ بذمّتك ولا تخيسنَّ بعهدك، ولا تختلنّ عدّوك؛ (١٢)

چيزى از واجبات خداوند چون بزرگ شمردن وفاى به عهد نيست كه مردم را به رغم متفاوت بودن تمايلات و مختلف بودن انديشه‌ها گرد هم آورد. مشركان نيز قبل از مسلمانان وفاى به عهد را ميان خود لازم مى‌شمردند، بدان جهت كه نتايج نيرنگ را هلاكت بار مى‌ديدند. پس به آن چه برعهده گرفته‌اى خيانت مكن و پيمان خود را مشكن و به دشمنت خدعه منما.

دليل چهارم: عدم زد و بند سياسى

ويژگى اصلى زد و بند سياسى، تقسيم امتيازات به نفع طرف‌هاى قدرتمند است. در يك زد و بند، طرفين مى‌پذيرند تا از علايق خود اندكى دست شويند و در عوض در حاشيه امنى كه از تبديل دشمنان به دوستان ايجاد خواهد شد، بهره جويند. ورود در بازار معاملات سياسى به معناى پذيرش طرف‌هاى مقابل، معامله آمادگى براى سهيم كردن آن‌ها در قدرت و دادن امتياز و موقعيت به آنان است.

ناگفته پيدا است امتيازاتى كه در اين معامله‌ها به يكديگر واگذار مى‌شود گاه خواسته‌هايى نامشروع و ضدّ اخلاقى هستند و تضييع حقوق را در پى مى‌آورند.

در زير مواردى را مرور مى‌كنيم كه امام(ع) در برابر پيشنهاد زد و بند از طرف سياست پيشگان آن دوران پاسخ منفى مى‌دهد:

الف) پيشنهاد معاويه براى معامله سياسى با امام(ع): معاويه بهترين گزينه را براى خود، وارد كردن حضرت على(ع) به جرگه زد و بند سياسى مى‌ديد. مى‌پنداشت اگر حضرت را در بازى سياسى خود سهيم سازد خواهد توانست دست كم بخشى از قدرت

(١٢) نهج‌البلاغه، نامه ٥٣.