٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٥٣

باشد، كه آن وقت كراهت نخواهد داشت، چنان كه از ابى عبداللّه‌ الصادق(ع) مروى است كه از پدر معصومش ابو جعفر الباقر(ع) روايت كرده است. (٧٧)

و سبط ابن ادريس ، يحيى بن سعيد، در جامع (٧٨) و علامه درنهايه (٧٩) «مشدود» به جاى «مصرور» ذكر كرده اند، يعنى درموضعى كه بسته باشد.

هجدهم: سواك مطلقاً يعنى استماك به هر مسواك كه بوده باشد، حتى به انگشت ابهام و مسبّحه، در بيت الخلا مكروه است. و از ابو الحسن الكاظم(ع) مروى است كه مورث بخر مى‌شود (٨٠) ـ به تحريك باء موحّده و خاء معجمه ـ يعنى رايحه كريهه دهن.

نوزدهم: اكل و شرب در بيت الخلا و وقت تخلّى مكروه است؛ چه مستلزم خساست و خوارى نفس است، ونيز مرسله صدوق ـ رضوان اللّه‌ تعالى عليه ـ در فقيه و روايت رئيس المحدّثين ـ رضى اللّه‌ عنه ـ در كافى از مولاى ما ابو جعفر الباقر(ع) و حديث لقمه نان و آزاد كردن غلام مُستند حكم است. (٨١)

بيستم: استقبال بيت المقدّس مكروه است، از جهت شرف و احترام، چنان كه علامه ـ رحمه اللّه‌ تعالى ـ در نهايه (٨٢) و شيخ شهيد در ذكرى (٨٣) ذكر كرده اند....

بيست و پنجم: ارتياد، يعنى طلب موضعى كه مناسب بوده باشد از براى تخلّى و استنجاء و طلب موضعى مرتفع از براى بول كه خاك نرم داشته باشد، سنّت است. رسول(ص) دراين باب اهتمام تمام داشته است، ودر توقّى از بول ـ به فتح و او و تشديد قاف ـ مبالغه شديدِ عظيم مى‌فرموده است (٨٤) ، و امّت را امر كرده است به ارتياد

از براى


(٧٧) تهذيب الاحكام، ج١، ص٣٥٣، ح١٠٤٦.
(٧٨) يافت نشد.
(٧٩) نهاية الاحكام، ج١، ص٨٥.
(٨٠) من لايحضره الفقيه، ج١، ص٣٢، ح١١٠.
(٨١) همان، ص١٨، ح٤٩.
(٨٢) نهاية الاحكام، ج١، ص٧٩.
(٨٣) الذكرى، ج١، ص١٦٧.لازم به ذكر است كه شهيد در ص١٦٤ نافى كراهت است.
(٨٤) تهذيب الاحكام ، ج١، ص٣٣، ح٨٧.