معلوم باشد كه خالى است از ملاطخت و مخالطتِ غايط يا بول، و خواه معلوم نباشد.و پيش ابن جنيد اگر خلوّ مشكوكء فيه باشد اعاده واجب است.
چهل و چهارم: اگر بعد از استبراء رطوبتى از احليل بيرون آيد كه مشتبه باشد به بول اعاده وضو مستحبّ است، و مقطوعه محمّد بن عيسى كه دلالت دارد بروجوبِ اعاده محمول است بر استحباب.
چهل و پنجم: وضو كردن با هريك از اغسال مسنونه كه شمرده خواهد شد ـ إن شاء اللّه العزيز ـ مستحبّ است تا غايت مقصوده از آن غسل مترتّب شود.
و اولى آن است كه اين وضو مقدّم باشد برغسل، و اين هردو حكم به نصوص احاديث ثابت است....
چهل و هشتم: جنب را از براى اكل و شرب درحال جنابت وضو سنّت است.
اين است چهل وهشت موضع، كه دراين مقام دركلام اصحاب داير، و ميان متأخّرين مشهور است.
و من مىگويم چند موضع ديگر در اين باب هست كه دراين مقام نشمرده اند و درمقامات متفرّقه ذكر كرده اند:
يكم: وضو از براى استخاره درجميع انواع استخارات مستحبّ است.
دويم: از براى دخول قبرِ هريك از معصومين ـ صلوات اللّه عليهم ـ مستحبّ است به جهت تعظيم.
سيم: اگر حدث اصغر در اثناى غسل جنابت متخلّل شود اصحّ آن است كه وضو بعد از اتمام غسل مستحبّ است. و بعضى به وجوب قائل شده اند، دليل آن تمام نيست....
هشتم: قرقره درشكم سبب استحباب اعاده وضو مىشود، و موثّقه مضمره سماعه را، كه ظاهر آن وجوب است، در استبصار بر استحباب حمل كرده است.
تهذيب الاحكام، ج١، ص١٢، ح٢٣.
الاستبصار، ج١، ص١٥٢، ذيل الحديث٢٧٣.(چاپ تحقيق شده توسّط محمّد جواد الفقيه، دارالاضواء، بيروت).
|
