ب) ايشان تراشيدن سر را پس از ذبح مى‌دانند، حال اگر كسى ذبح را به تأخير انداخت، چگونه ايشان فتوا داده‌اند كه پيش از ذبح، به واسطه تراشيدن سر از احرام بيرون مى‌آيد؟

اين دو مشكل در فتواى آيت اللّه‌ خويى به ذهن مى‌رسد.

در برابر مشكل نخست ـ يعنى ادعاى وجوب ذبح در روز دهم ـ گفته شده است: هيچ دليلى بر وجوب ذبح در روز دهم جز دليل انجام حلق پس از ذبح به ضميمه اين سخن كه حلق بايد در روز دهم باشد، در دست نيست؛ زيرا جمع‌بين اين دو مطلب ، تنها به اين است كه ذبح در روز دهم باشد. بنابراين اگر مطلب دوم را بپذيريم كه تراشيدن سر بايد در روز دهم باشد، مشكل اول كه‌جايگاه تراشيدن سر پس از ذبح است، خود را نشان مى‌دهد.

با اين بيان نتيجه هردومشكل درفتواى آيت اللّه‌ خويى عبارت است از: ضرورى بودن تراشيدن سرپس از ذبح.

بدين جهت ايشان هردو مشكل را چنين حل كرده است كه دليل اين كه تراشيدن سر پس از ذبح باشد، اطلاق ندارد؛ زيرا دليل آن، رواياتى است كه خطاب به كسانى كه قادر برذبح صحيح در روز دهم هستند، صادر شده است و به آنان فرمان داده كه پس از ذبح، سرخود را بتراشند. بسان صحيحه عمربن يزيد:

إذا ذبحت أضحيتك فاحلق رأسك؛

وقتى قربانى را ذبح كردى، موى سر خويش را بتراش. (٣٩)

نيز صحيحه سعيد اعرج درباره زنانى كه شبانه رمى جمره عقبه مى‌كنند:

ثمّ أفض بهنّ حتّى تأتي الجمرة العظمى فيرمين الجمرة، فإن لم يكن عليهن الذبح فليأ خذن من شعورهنّ... (٤٠) .

مفهوم اين حديث آن است كه اگر ذبح نكرده اند، پس از ذبح تقصير نمايند(كوتاه

(٣٩) وسائل،ج١٤،ص٢١١،باب اول از ابواب حلق و تقصير، ح١.
(٤٠) وسائل،ج١٤،ص٥٣،باب اول از ابواب رمى جمره عقبه، ح١ و باب ٣٩ از ابواب ذبح، ص١٥٥،ح٢.