قراضه طبيعيات - ابن سينا - الصفحة ٣٥ - باب شانزدهم

باب شانزدهم‌

[١]- چراست كه‌ [٢] مردم را از دغدغه كراهيت مى‌آيد چنانك طاقت آن ندارد.

جواب‌ [٣]- از بهر آنك نفس را انبساطست و انقباض چون لذتى يابد منبسط گردد و چون اذيتى يابد منقبض گردد [٤] و چون حالى يابد ميان لذت و اذيت‌ [٥] حالى افتد او را ميان‌ [٦] انقباض و انبساط و [٧] لابد كراهيت آيد [٨] و لكن دون اذيت باشد [٩] و آن حال‌ [١٠] دغدغه است و سبب آن از خارج آن بود كه‌ [١١] سطح عضوى محسّ‌ [١٢] را اندر غايت احساس نرم ببساود [١٣] و دست بر آن براند چه اگر سخت‌تر بساود اذيت بود و اگر از آن نرم‌تر ببساود [١٤] لذت بود و چون متوسط بساود [١٥] حالى‌

[١] - م و ت: يو. س: «باب نوزدهم» و آن سهو كاتب است.

[٢] - ت: چرا كه.

[٣] - چنين است در نسخه س. م و ت اين كلمه را ندارند.

[٤] - ت اين كلمه را ندارد.

[٥] - س: ميان اذيت و لذت.

[٦] - س: افتد ميان.

[٧] - س اين حرف را ندارد.

[٨] - س: يابد.

[٩] - س: بود.

[١٠] - س اين كلمه را ندارد.

[١١] - م: و (بجاى كه).

[١٢] - م: مجس.

[١٣] - ت و س: بساود.

[١٤] - س: بساوى.

[١٥] - س: بساودى.