ص ٢٨- «باب دوازدهم الخ ...»، تعليل مؤلّف در گرم بودن آب چشم هنگام گريه و سرد بودن آن هنگام شادى خطاست زيرا در هر دو مورد آب چشم از غدد دمعى است (از افادات جناب آقاى دكتر آذر).

ص ٣٢ س ٣- «مردم خود را احوال تعمّد كند»، در سبب حول يا دوبينى، رش: مباحث المشرقيّين ج ٢ ص ٣١٤- ٣١٨.

ص ٣٢ س ٣ ببعد- در سبب ديدار يا رؤيت و مذاهب مختلف قدما در آن باب، رش: ابن النديم، كتاب الفهرست ص ٢٥٣ (كتاب اسكندر افروديسى در ابصار)؛ فارابى، كتاب الجمع بين رأيى الحكيمين افلاطون الالاهى و ارسطوطاليس ص ١٣- ١٦؛ ابو ريحان بيرونى، رسالة افراد المقال فى امر الظلال (در مجموعه رسائل البيرونى) ص ٣؛ اجوبة الشيخ الرئيس عن مسائل ابى الريحان البيرونى (در جامع البدائع) ص ١٤٥؛ ابن سينا، علم طبيعى دانشنامه علائى ص ٨٧- ٩٥؛ آقاى دانا سرشت، ترجمه علم- النفس شفا (چاپ اول) ص ١٢٩ ببعد؛ ابن هيثم در مجله المقتطف، دسمبر سنه ١٩٤٣ م، ص ٤٣٦- ٤٣٩. يادداشت ذيل از افادات جناب آقاى دكتر مهدى آذر است كه عينا نقل ميشود: «رؤيت شيئى كه در ميدان ديد چشم واقع شود باين ترتيب است كه تصوير شى‌ء در صورتى كه روشن باشد (خواه شى‌ء بخودى خود نورانى باشد و خواه از منبع نور ديگرى روشنائى بر آن بتابد) بواسطه عدسيه چشم درست ميشود و روى مشيميه كه در انتهاى خلفى چشم واقع است نقش مى‌بندد (عينا مانند شيئى كه در مقابل‌