ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٦ - هشتم- تقوى و خصلتهاى والا

شايد فرمان دادن به تقوى همراه با شكيبايى، ما را به اين امر، ره نمايد كه صرف شكيبايى بدون پايبندى به شريعت با همه ابعاد آن هيچ گونه رستگارى و رهايى را به ارمغان نمى‌آورد، زيرا شريعت، ساختارى است استوار كه بايد آن را به طور كلّى پاس داشت، تا دژى براى مؤمنان باشد و شايد صبر گاهى مهمترين امر باشد و زمانى ديگر، نيكو كارى و يا انفاق از چنين ويژگى‌اى برخوردار باشد و ذكر آن به ميان آيد، ولى در همين وقت به اهمّيت ديگر ابعاد شريعت نيز اشاره مى‌شود كه آن را از طريق يادآورى به تقوى و پايبندى به همه حدود شريعت، بيان مى‌كنند.

ث- هنگامى كه خداوند سبحان، پيامبر ارجمند خود را به پيش گرفتن صبر، فرمان مى‌دهد بدو ياد آور مى‌شود كه سرانجام كار از آن پرهيزكاران خواهد بود. از اين نكته درمى‌يابيم كه صرف شكيبايى (بدون پايبندى به ديگر احكام دين) سودى در برندارد.

خداوند مى‌فرمايد:

تِلْكَ مِنْ أَنبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ مَا كُنتَ تَعْلَمُهَا أَنتَ وَلَا قَوْمُكَ مِن قَبْلِ هذَا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ‌ [١].

«اينها از خبرهاى غيب است كه بر تو وحى مى‌كنيم. پيش از اين نه تو آنها را مى‌دانستى و نه قوم تو. پس صبر كن، زيرا عاقبت نيك از آن پرهيزكاران است.»

سه- پيوند پرهيزكارى و نيكوكارى:

الف- پرهيزكارى اصل نيكوكارى است و نيكوكارى هنگامى كه از تقوى ناشى شده باشد فايده‌اى كامل دربرخواهد داشت، زيرا در مجموعه‌اى تكامل يافته از ارزشهاى ايمانى قرار مى‌گيرد كه تقواى ايمانى چهارچوب آن را تشكيل مى‌دهد. خداوند سبحان مى‌فرمايد:

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُم مُحْسِنُونَ‌ [٢].

«خدا با كسانى است كه مى‌پرهيزند و نيكى مى‌كنند.»