ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٥ - هشتم- تقوى و خصلتهاى والا

مقصود از اين همسازى شايد همان پيوند باشد و يا به هر جهت مفهوم آن اين باشد كه دو صفت (تقوى و شكيبايى) داراى ريشه مشترك هستند. بديگر سخن خاستگاه هر دو «روح ايمان» است.

الف- پس با صبر و تقوى است كه كينه دشمنان، نقش بر آب مى‌شود. خداوند سبحان مى‌فرمايد:

... وَإِنْ تَصْبُروا وَتَتَّقُوا لَايَضُرُّكُمْ كَيْدُكُمْ شَيْئاً... [١].

«.. اگر شكيبايى ورزيد و پرهيزكارى كنيد از مكرشان به شما زيانى نرسد...»

ب- صبر و تقوى، رحمت و يارىِ خدا را جلب مى‌كنند. خداوند سبحان مى‌فرمايد:

بَلَى‌ إِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا وَيَأْتُوكُم مِن فَوْرِهِمْ هذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُسَوِّمِينَ‌ [٢].

«بلى! اگر پايدارى كنيد و پرهيزكار باشيد، چون دشمنان تاخت آورند، خدا با پنج هزار از فرشتگان صاحب علامت شما را يارى كند.»

پ- شكيبايى و پرهيزكارى، بنياد رهايى است. خداوند سبحان مى‌فرمايد:

... وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ [٣].

«... اگر شكيبايى كنيد و پرهيزكار باشيد نشان قدرت اراده شماست.»

ت- خداوند به صبر و تقوى فرمان مى‌دهد و آن دو را به اضافه پايدارى در برابر دشمنان، و مراقبت از مرزها ابزار رستگارى مى‌شمرد. خداوند سبحان مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌ [٤].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! (در برابر مشكلات و هوسها) صبر كنيد و در برابر دشمنان پايدار باشيد.

و از مرزهاى خود مراقبت كنيد و از خدا بپرهيزيد، شايد رستگار شويد.»