ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٢ - ده- حق، ابزار آفرينش

را حساب كنيم، به حركت شب و روز و حكمت رساى نهفته در آن بنگريد، آيا اين دليل آن نيست كه خداوند، آسمانها و زمين و آنچه را ميان اين دوست به باطل نيافريده، بلكه آنها را براساس حق (بر طبق سنّت اجل و هدف) خلق كرده؟ خداوند مى‌فرمايد:

هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَالْقَمَرَ نُوراً وَقَدَّرَهُ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ مَا خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ‌ [١].

«اوست آنكه خورشيد را فروغ بخشيد و ماه را منوّر ساخت و برايش منازلى معيّن كرد تا به شمار سالها و حساب آگاه شويد. خدا همه اينها را جز به حق نيافريد و آيات را براى مردمى كه مى‌دانند به تفصيل بيان كرد.»

٥- همان گونه كه آفرينش آسمانها و زمين بر حق بوده است سخن و داورى خداوند نيز بر حق است و كسى كه بدان ايمان آورد و چيزى را كه خداوند دليلى براى آن نازل نكرده، شريك او قرار ندهد براى برخوردارى از امنيّت، سزاوارتر است، كسى كه كار نيكو انجام دهد خدا به زودى جزاى خير بدو دهد و بدين ترتيب دين او نه بازپچه است و نه شوخى.

خداوند متعالى مى‌فرمايد:

وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَيَوْمَ يَقُولُ كُن فَيَكُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ وَلَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ [٢].

«و اوست آن كه آسمانها و زمين را به حق بيافريد. و روزى كه بگويد: موجود شو، پس موجود مى‌شود.

گفتار او حق است و در آن روز كه در صور دميده شود فرمانروايى از آنِ اوست. داناى نهان و آشكار است و او حكيم و آگاه است.»

٦- مادامى كه آسمانها و زمين براساس حق استوار هستند، اگر شهرى بر بنياد شرك به خدا استوار باشد همچون خانه عنكبوت، بافته‌اى سست بنياد بيش نخواهد بود: