ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٧ - حقايق ايمان و نشانههاى مؤمنين
لوازم زندگى دنيايى، ياد خدا و تضرّع به درگاه او را از ياد وى نمىبرد. اينك بيائيد در آياتى كه خواهيم آورد انديشه كنيم تا مؤمنان حقيقى را باز شناسيم و با شناخت آنها به حقايق ايمان رسيم. خداوند مىفرمايد:
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ* رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ [١].
«آن چراغ پر فروغ در خانه هايى است كه خدا رخصت داد ارجمندشان دارند و نامش در آنجا ياد شود و او را هر بامداد و شبانگاه تسبيح گويند* مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروختنى از ياد خدا و نمازگزاردن و زكات دادن بازشان ندارد، از روزى كه دلها و ديدگان دگرگون مىشوند هراسناكند.»
١٣- از صفات ايشان است كه جان خود را درازاى بهشت به خداوند مىفروشند و اين فروش سودآور، آنها را به توبه، عبادت، حمد و سير و سفر (در راه خدا) ركوع، سجود و عهدهدار شدن امور مربوط به امّت در امر به معروف و نهى از منكر، و پاسدارى حدود و احكام الهى، وامىدارد. خداوند مىفرمايد:
إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ* التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ [٢].
«خدا از مؤمنان جانها و مالهايشان را خريد، تا بهشت از آن آنان باشد. در راه خدا جنگ مىكنند، چه بكشند يا كشته شوند و عدهاى كه خدا در تورات، انجيل و قرآن داده است به حق بر عهده اوست. و چه كسى بهتر از خدا به عهد خود وفا خواهد كرد؟ بدين خريد و فروخت كه كردهايد شاد باشيد كه كاميابى عظيمى است* توبه كنندگانند، پرستندگانند، ستايندگانند، روزه دارانند،
[١] - سوره نور، آيات ٣٦- ٣٧.
[٢] - سوره توبه، آيات ١١١- ١١٢.