ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦٢ - ششم- آداب دعا

از طريق دعاى خود دارد.

د- خداوند مى‌فرمايد:

... قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ إِلَيْهِ أَدْعُوا وَإِلَيْهِ مَآبِ‌ [١].

«... بگو: من مأمور شده‌ام كه خدايى يكتا را بپرستم و به او شرك نمى‌ورزم به سوى او دعوت مى‌كنم و بازگشت من به سوى اوست.»

ذ- بدين ترتيب توحيد الهى مقتضىِ توحيد در دعاست و اين كه آدمى جز او كسى را نخواهند. چرا كه سرنوشت انسان روبه سوى خدا دارد و دعا به درگاه غير خدا هيچ سودى در بر نخواهد داشت، زيرا آنها خود، بندگانى هستند كه نه زيانى را براى خود مالكند و نه سودى مى‌رسانند.

و خداوند در آيات زير چنين مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِن كُنْتُمْ صَادِقِينَ‌ [٢].

«آنهايى كه جز اللَّه به خدايى مى‌خوانيد بندگانى چون شما هستند و اگر راست مى‌گوييد، آنها را بخوانيد، بايد شما را اجابت كنند.»

ر- خداوند مى‌فرمايد:

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَايَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنصُرُونَ‌ [٣].

«آنان را كه به جاى اللَّه به خدايى مى‌خوانيد، نه شما را مى‌توانند يارى كنند ونه خود را.»

ز- از آنجا كه آدمى بنابه فطرتى كه بر آن سرشته شده است مى‌داند كه كسى جز خدا نمى‌تواند او را از مهالك، نجات دهد، لذا مى‌بينيم كه انسان، هنگامى كه كارش با مشكلات جدّى روبرو مى‌شود، جز خدا را نمى‌خواند، زيرا مى‌داند كه غير او سودى براى او نخواهد رساند. آرى! در شرايط عادى به خدا شرك مى‌ورزد و از آيات او روى برمى‌تابد. خداوند مى‌فرمايد: