ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٨٥ - اوّل- تسبيح خدا

ح- خداوند مى‌فرمايد:

يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَايَفْتُرُونَ‌ [١].

«شب و روز، بى آنكه فتورى در آنان پديدآيد تسبيح مى‌گويند.»

خ- هر نعمتى كه مؤمن از خدا بخواهد شايسته است كه آن نعمت او را به تسبيح الهى و ذكر او و نه به سرمستى و سركشى وادارد.

و اين همان مفهومى است كه خداوند تبارك و تعالى از زبان موسى عليه السلام مى‌فرمايد كه:

وَأَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي* كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً [٢].

«و او را در كارم شريك ساز* تا تو را بسيار تسبيح گوييم.»

د- هنگام گرفتاريها، مؤمن با ياد خدا قدرت تصميم گيرى و توانايى را مى‌طلبد. خداوند مى‌فرمايد:

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ* فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ‌ [٣].

«و مى‌دانيم كه تو از گفتارشان دل تنگ مى‌شوى* پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از سجده كنندگان باش.»

ذ- هنگام پيروزى و رويارويى با پيامدهاى منفى آن، شايسته است خدا را تسبيح بگوئيم و از او طلب آمرزش كنيم تا قلب ما از آلودگى كبر و طغيان پاك شود و غرور و غفلت از كاستيها و گناهان، از دل ما زدوده شود. خداوند مى‌فرمايد:

إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ* وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجاً* فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً [٤].

«چون يارى خدا و پيروزى فراز آيد* و مردم را بينى كه فوج فوج به دين خدا درمى‌آيند* پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از او آمرزش خواه كه او توبه پذيراست.»

ر- نيز مؤمن، هنگام رويارويى با سركشىِ كافران و انديشه‌هاى باطل ايشان‌