ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٨٦ - اوّل- تسبيح خدا

خداى را تسبيح مى‌گويد. خداوند مى‌فرمايد:

وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ‌ [١].

«در برابر فرمان پروردگات شكيبا باش كه تو تحت نظر مايى و هنگامى كه برخاستى به ستايش پروردگارت تسبيح گوى.»

ز- خداوند مى‌فرمايد:

فَاصْبِرْ عَلَى‌ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ‌ [٢].

«در برابر آنچه مى‌گويند پايدارى كن و در ستايش پروردگارت پيش از برآمدن آفتاب و پيش از غروب آن تسبيح گوى.»

بدين ترتيب شكيبايى و صبر به هنگام دشواريها و هنگام سركشىِ كافران، همچون صبر در برابر شهوات و هوى و هوسها، نيازمند تسبيح الهى هستند.

ژ- خداوند مى‌فرمايد:

فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ [٣].

«صبر كن كه وعده خدا حق است و براى گناهت آمرزش بخواه و هر شامگاه و بامداد، به ستايش پروردگارت تسبيح بگوى.»

س- هنگام رويارويى با دشمنان دين آنجا كه پيامبر و كسانى كه با او هستند به سلاح توكّل مجهّز مى‌شوند تسبيح خداوند به صورت عامل روحيّه، عزم و آرامش براى آنها عمل مى‌كند. خداوند مى‌فرمايد:

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَايَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ... [٤].

«و بر آن زنده‌اى كه نمى‌ميرد توكّل كن و به ستايش او تسبيح گوى...»

ش- ميان تبليغ رسالت و دست‌يابى به پيروزى، فاصله‌اى زمانى وجود دارد كه مؤمنان، آن را با صبر و ذكر و تسبيح طى مى‌كنند تا سستى نيابند و غم به دل راه ندهند