ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٧٦ - اوّل- توحيد خدا در عبادت

«بگو: اى كافران* من چيزى را كه شما مى‌پرستيد نمى‌پرستم* و شما نيز چيزى را كه من مى‌پرستم نمى‌پرستيد* و من پرستنده چيزى كه شما مى‌پرستيد نيستم.»

ح- دين پيراسته‌اى كه هيچ شرك و آلايشى در آن راه ندارد، تنها از آن خداوند سبحان مى‌باشد. خداوند مى‌فرمايد:

إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ* أَلَا للَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ... [١].

«ما اين كتاب را به راستى برتو نازل كرديم پس خدا را بپرست و دين خود را براى او خالص گردان* آگاه باش كه دين خالص از آن خداست...»

خ- همچنين عبادت حقيقى در تسليم مطلق در برابر دين، قوانين و احكام الهى نيز تجلّى مى‌يابد. از همين رو خداوند متعال پيامبر خود را به آگاه ساختن مردم از اين حقيقت و آشكار ساختن آن براى مردم ملزم ساخته تا هيچ‌كس گمان نبرد كه پيامبر صلى الله عليه و آله مردم را به خويش فرامى‌خواند. خداوند مى‌فرمايد:

قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَن أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ‌ [٢].

«بگو: من مأمور شده‌ام كه خدا را بپرستم در حالى كه دينم را براى او خالص كرده باشم.»

از همين روست كه اميرالمؤمنين عليه السلام كمال توحيد خداوند را، پيراستگى در برابر او مى‌داند و مى‌فرمايد: «گام نخست دين، شناخت خداست، و كمال شناخت او، تصديق به اوست و كمال تصديق به او يكتا دانستن او است، و كمال يكتا دانستن او اخلاص در برابر او، و كمال اخلاص در برابر او نفى صفات از اوست، زيرا هر صفتى شهادت مى‌دهد كه او غير از موصوف است و هر موصوفى گواهى مى‌دهد كه او غير از صفت است. [٣]»

د- بار ديگر خداوند سبحان مقابله با كافران را در دستور كار بنده و پيامبر خود قرار مى‌دهد. او نبايد هيچ‌كس را در حاكميت و قانونگذارى، شريك پروردگار بگيرد. ديگران هركه را مى‌خواهند بپرستند، امّا او هرگز نبايد چيزى را بر خداوند،