ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٧٥ - اوّل- توحيد خدا در عبادت

مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً [١].

«نه، سوگند به پروردگارت كه ايمان نياورند، مگر آن كه در نزاعى كه ميان آنهاست تو را داور قرار دهند و از حكمى كه تو مى‌دهى هيچ ناخشنود نشوند و سراسر تسليم آن گردند.

آنگاه فرمود: اگر مردمى خدا را بپرستند و او را يگانه به شمار آورند و آنگاه در برابر عملكرد پيامبر بگويند: «اگر چنين و چنان مى‌كرد»، يا اين مفهوم را در ذهن و روان خويش برگرفته باشند مشرك گشته‌اند. آنگاه فرمود: فَلَا وَرَبِّكَ لَايُؤْمِنُونَ حَتَّى‌ يُحَكِّمُوكَ فِيَما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَايَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً، و فرمود:

مقصود همان تسليم در امور است. [٢]»

ج- حضرت مسيح- كه برخى از پيروانش او را فرزند خدا مى‌دانند- بنى‌اسرائيل را به پرستش خداوند فرا خواند، و اقرار كرد كه خداوند، پروردگار اوست و كسانى كه به خدا شرك ورزند از بهشت، محروم مى‌باشند. خداوند متعال مى‌فرمايد:

... وَقَالَ الْمَسِيحُ يَابَنِي إِسْرَائِيلَ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ إِنَّهُ مَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ النَّارُ... [٣].

«... مسيح گفت: اى بنى اسرائيل! اللَّه، پروردگار من و پروردگار خود را بپرستيد، زيرا هركس كه براى خداوند شريكى قرار دهد، خدا بهشت را بر او حرام كند و جايگاه او آتش است...»

چ- آنگاه كه مؤمنان آشكارا از كافرانى كه غير خدا را مى‌پرستند، برائت مى‌جويند.

پرستش خداوند يكتا نقطه گسست ميان مؤمنان و كافران خواهد بود. خداوند مى‌فرمايد:

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ* لَاأَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ* وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ* وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدتُّمْ‌ [٤].