«اوست كه همه چيزهايى را كه در روى زمين است برايتان بيافريد، آنگاه آسمان را پرداخت و هر هفت آسمان را برافراشت و خود از هر چيزى آگاه است* و چون پروردگارت به فرشتگان گفت: من در زمين خليفه‌اى مى‌آفرينم، گفتند: آيا كسى را مى‌آفرينى كه در آنجا فساد كند و خونها بريزد و حال آنكه ما به ستايش تو تسبيح مى‌گوييم و تو را تقديس مى‌كنيم‌؟ گفت: من آن دانم كه شما نمى‌دانيد* و نامها را به تمامى به آدم بياموخت. سپس آنها را به فرشتگان عرضه كرد و گفت: اگر راست مى‌گوييد مرا به نامهاى اينها خبر دهيد* گفتند: منزّهى تو. ما را جز آنچه خود به ما آموخته‌اى دانشى نيست تويى داناى حكيم* گفت: اى آدم، آنها را از نامهايشان آگاه كن. چون از آن نامها آگاهشان كرد، خدا گفت: آيا به شما نگفتم كه من نهان آسمانها و زمين را مى‌دانم و بر آنچه آشكار مى‌كنيد و پنهان مى‌داشتيد آگاهم‌؟* و به فرشتگان گفتيم: آدم را سجده كنيد. همه سجده كردند جز ابليس، كه سرباز زد و برترى جست و او از كافران بود* و گفتيم: اى آدم! خود و همسرت در بهشت جاى گيريد و هرچه خواهيد و هرجا كه خواهيد از ثمرات آن به خوشى بخوريد و به اين درخت نزديك نشويد كه به زمره ستمكاران درآييد* پس شيطان آن دو را به خطا واداشت و از بهشتى كه در آن بودند بيرون راند. گفتيم: پايين رويد برخى دشمن برخى ديگر، قرارگاه و جاى برخوردارى شما تا روز قيامت در زمين باشد* آدم از پروردگارش كلمه‌اى چند فرا گرفت. پس خدا توبه او را بپذيرفت، زيرا او توبه‌پذير و مهربان است.»

درباره داستان فرشتگان در حديثى از امام باقر عليه السلام آمده است كه فرمود:

«اين كار از سر تعصّب ايشان بود و لذا خدا نور خود را به مدّت هفت سال از ايشان دريغ كرد تا آنكه آنها به عرش پناه آوردند و گفتند: لبّيك اى صاحب معارج، لبّيك، تا آنكه خدا توبه آنها را پذيرفت و چون آدم مرتكب گناه شد آن قدر كعبه را طواف كرد كه خدا توبه او را قبول كرد. [٢]»

٣- بنى‌اسرائيل در برابر حق، تسليم نشدند و طوفان، فتنه آنها را ريشه كن كرد تا آنكه پيامبر و رهبر آنها موسى بن عمران چهل روز از جمع آنها فاصله گرفت، ولى آنها

[١] - سوره بقره، آيات ٢٩- ٣٧.

[٢] - تفسير صافى، ج ١، ص ١١٠.