اخلاق ناصري - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٧٤ - فصل دوم در معرفت سياست و تدبير اموال و اقوات

دوم اسراف و تبذير و آن چنان بود كه در وجوه زوايد مانند شهوات و لذات صرفكند و يا زياده از حد در وجه واجب خرج كند.

سوم ريا و مباهات و آن چنان بود كه بطريق تصلف و اظهار ثروت در مقام مراء و مفاخرت انفاق كند.

چهارم سوء تدبير و آن چنان بود كه در بعض مواضع زياده از اقتصاد بكار برد و در برخى كمتر از آن، و مصارف مال در سه صنف محصور افتد

اول آنچه از روى ديانت و طلب مرضيات ايزدى دهند، مانند صدقات و زكواة.

دوم آنچه بطريق سخاوت و ايثار بذل معروف دهند، مانند هدايا و تحف و مبرات و صلات.

سوم- آنچه از روى ضرورت انفاق كنند يا در طلب ملايم يا در دفع مضرت، اما طلب ملايم مانند اخراجات منزل از وجوه مآكل و مشارب و ملابس و غير آن.

و اما دفع مضرت، مانند آنچه بظلمه و سفها دهند تا نفس و مال و عرض از ايشان نگاهدارند و در صنف اول كه غرض طلب قربت بود بحضرت عزت چهار شرط رعايت بايد كرد.

اول- آنكه آنچه دهد بطيب نفس و انشراح صدر دهد و بر آن تلهف و تأسف ننمايد، نه در ضمير و نه بظاهر.

دوم- آنكه خالص در طلب رضاى معبود خويش دهند نه بجهت توقع شكرى، يا انتظار جزائى، يا التماس نشر ذكرى وصيتى.

سوم- آنكه معظم آن بدرويشان نهفته نياز دهد، و هرچند سائل را تواند محروم نگرداند اما اولى آنكه اين قسم از صنف دوم شمرد، چه تقرب بحضرت عزت بچيزى‌كه بهتر باعث بر آن از داخل باشد نه از خارج بهتر