پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٢ - شرح و تفسير توحيد ذات و صفات خداوند

مى‌توان اين مسأله را با يك مثال روشن ساخت و آن اين كه همه ما به روشنى مى‌دانيم كه نيرويى به نام جاذبه وجود دارد. چرا كه هر چيزى رها شود سقوط مى‌كند و به سوى زمين جذب مى‌شود و اگر اين جاذبه نبود آرامش و قرارى براى موجودات روى زمين وجود نداشت.

آگاهى بر وجود جاذبه چيزى نيست كه مخصوص دانشمندان باشد حتّى اطفال و كودكان خردسال نيز آن را به خوبى درك مى‌كنند، ولى حقيقت جاذبه چيست، آيا امواج نامريى يا ذرّات ناشناخته و يا نيرويى ديگر است؟ و عجيب اين كه نيروى جاذبه بر خلاف آنچه در تمام جهان مادّه مى‌شناسيم، ظاهرا براى انتقال از نقطه‌اى به نقطه ديگر نياز به زمان ندارد، بخلاف نور كه سريعترين حركت را در جهان مادّه دارد، ولى در عين حال به هنگام انتقال در فضا گاهى براى رسيدن از يك نقطه به نقطه ديگر ميليونها سال وقت لازم است. امّا نيروى جاذبه گويى در يك لحظه از هر نقطه‌اى از جهان به نقطه ديگر منتقل مى‌گردد و يا حد اقل سرعتى دارد بالاتر از آنچه تاكنون شنيده‌ايم.

اين چه نيرويى است كه اين آثار را دارد؟ حقيقت ذات آن چگونه است؟ هيچ كس پاسخ روشنى براى آن ندارد.

جايى كه در باره نيروى جاذبه كه يكى از مخلوقات است علم و آگاهى ما نسبت به آن تنها جنبه اجمالى دارد و از علم تفصيلى به كلى دوريم، چگونه مى‌توان در باره خالق جهان مادّه و ماوراى مادّه كه وجودى است بى‌نهايت در بى‌نهايت، انتظار داشته باشيم كه از كنه ذاتش با خبر شويم؟! ولى با اين حال او را همه جا حاضر و ناظر و همراه هر موجودى در جهان مشاهده مى‌كنيم.