پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٧ - هيچ كس با آنان برابرى نمىكند!

شمرده شده‌اند و مى‌دانيم هيچ كس از امّت، غير آنها، قرين قرآن نيست. افزون بر اين، آياتى همچون آيه تطهير كه شهادت به معصوم بودن آنها مى‌دهد و آيه مباهله كه بعضى از آنان را نفس پيامبر مى‌شمرد و آيات و روايات ديگر شاهد اين مدّعاست.

بعلاوه علوم و دانشها و معارفى كه از آنان نقل شده با علوم و دانشهاى ديگران قابل مقايسه نيست. آيا نظير آنچه در همين نهج البلاغه آمده است و يا عشرى از اعشار آن از ديگران نقل شده است، آيا مجموعه‌اى همچون صحيفه سجّاديه و حتّى يك دعاى آن از ديگرى سراغ داريد، احكام وسيع و گسترده‌اى كه از امام باقر و امام صادق- عليهما السلام- در باره جزييات دين نقل شده و مناظراتى كه از امام على بن موسى الرضا (ع) در ابواب مختلف عقايد دينى يا پيروان مذاهب ديگر، در حالات آن امام نقل شده، شبيه و مانندى در اين امت دارد؟

در جمله بعد سخنى مى‌فرمايد كه در حقيقت دليل جمله قبل است.

مى‌فرمايد: «آنها كه از خوان نعمت آل محمّد (ص) بهره گرفتند هرگز با خود آنان برابر نخواهند بود!» (و لا يسوّى بهم من جرت نعمتهم عليه ابدا).

چه نعمتى از اين بالاتر كه اگر فداكارى‌هاى على (ع) نبود ديگران در زمره مسلمين وارد نمى‌شدند. تاريخ زندگى آن حضرت از داستان ليلة المبيت گرفته تا جريان جنگ بدر و احد و خندق و خيبر و مانند آن، همه گوياى اين واقعيّت است.

جايى كه پيامبر در باره او در آن جمله معروف مى‌فرمايد: «ضربه علىّ يوم الخندق افضل من عبادة الثّقلين» و در تعبير ديگرى: «لمبارزة علىّ (ع) لعمرو بن عبدودّ افضل من اعمال امّتى الى يوم القيامة». [١] ضربه‌اى كه على (ع) در جنگ خندق بر پيكر عمرو بن عبدود (در آن لحظه‌

[١] مراجعه شود به احقاق الحق، جلد ٦، صفحه ٤ و جلد ١٦، صفحه ٤٠٢. و به اعيان الشيعة، جلد اوّل، صفحه ٢٦٤.