پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٢ - مقام والاى آل محمد (ص)

پاره‌اى از موارد با علوم و دانشهاى خود، با افشاگريها و تبيين حقايق اسلام و در پاره‌اى از موارد با خون پاك خود- آن گونه كه امام حسين سالار شهيدان و يارانش در كربلا انجام دادند- از حوزه اسلام دفاع كردند.

اگر انحرافات اعتقادى و عقايد عجيب و غريبى را كه در كتب ملل و نحل ذكر كرده‌اند، با معارف و عقايدى كه امامان اهل بيت عرضه داشته‌اند- و نمونه آن همين «نهج البلاغه» و «صحيفه سجاديّه» با آن محتواى بسيار بالاست- و آنچه از روايات ائمه اهل بيت در كتابهايى مانند توحيد صدوق و كتب مشابه آن آمده است مقايسه كنيم، حقيقت آنچه را در جمله‌هاى بالا در توصيف آنان آمده است در مى‌يابيم.

اينها همان چيزى است كه در جاى ديگر نهج البلاغه در لا به لاى سخنان على (ع) با كميل بن زياد آمده است كه مى‌فرمايد: «اللّهمّ بلى لا تخلو الارض من قائم للّه بحجّة امّا ظاهرا مشهورا او خائفا مغمورا لئلّا تبطل حجج اللّه و بيّناته ... يحفظ اللّه بهم حججه و بيّناته حتّى يودعوها نظرائهم و يزرعوها فى قلوب اشباههم، آرى، هرگز روى زمين خالى نمى‌شود از كسى كه به حجّت الهى قيام كند خواه ظاهر و آشكار باشد يا خائف و پنهان، تا دلايل الهى و نشانه‌هاى روشن او باطل نگردد ... خداوند به واسطه آنها حجّت‌ها و دلايلش را حفظ مى‌كند تا به افرادى نظير خود بسپارند و بذر آن را در قلوب افرادى شبيه خود بيفشانند». [١] اين همان حقيقتى است كه پيامبر در روايت متواتر معروف به آن اشاره فرموده و توصيه كرده است كه دست از دامان قرآن و اهل بيت بر ندارند تا هرگز گمراه نشوند و مفهوم آن دين است كه جدايى از هر يك از اين دو، همراه با گمراهى است. [٢]

[١] نهج البلاغه، كلمات قصار، حكمت ١٤٧.

[٢] به تفسير پيام قرآن، جلد ٩ مراجعه شود.