پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨ - سيّد رضى گرد آورنده نهج البلاغه

عنوان «نقيب» و «بزرگ» آن گروه را داشت از دنيا رفت.

آرى سيّد رضى از چنين پدر و مادرى بدنيا آمد و در ميان چنين خاندان پاك و با شخصيّتى پرورش يافت كه از كودكى، آثار بزرگى و مجد و عظمت از چهره‌اش نمايان بود.

مرحوم علامه امينى در باره «سيّد رضى» مى‌گويد: «سيّد رضى، از مفاخر خاندان پاك نبوى و پيشواى دانشمندان علم و حديث و ادب و قهرمانى از قهرمانان عرصه دين و دانش و مذهب است.

آرى او در تمام آنچه از نياكان پاك خود به ارث برده بود پيشتاز و نمونه شد:

از دانش جوشان و فراوان، روحيّات بلند، نظر صائب و ثاقب، طبع بلند و اباى نفس، ادب برتر و حسب پاكيزه. او از نوادگان شجره نبوى و از شاخه‌هاى پر بار ولايت علوى است، مجد و عظمتش را از حضرت فاطمه (س) و بزرگى و سيادت را از امام كاظم (ع) به ارث برده است.

وى صاحب دهها فضايل ديگر است كه قلم را ياراى نگارش همه آنها نيست.» [١] آن گاه مرحوم علامه امينى نام بيش از چهل كتاب را كه در باره زندگى و شخصيّت سيّد رضى سخن گفته‌اند ذكر مى‌كند و مى‌افزايد:

روحيّات بلند او را مى‌توان در كتابى كه «علّامه شيخ عبد الحسين حلّى» به عنوان مقدّمه‌اى در جزء پنجم تفسير خود در ١١٢ صفحه نوشته، خواند.

و شخصيّت والاى او را در كتاب «عبقريّة الرّضى» نوشته نويسنده معروف «زكى مبارك» در دو جلد قطور مطالعه كرد و پيش از اين دو تن، علّامه شيخ محمّد رضا كاشف الغطاء نيز در باره وى كتابى نوشته است.

[١] الغدير، جلد ٤، صفحه ١٨١.