پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣١ - نكته مبارزه حقّ و باطل

نكته مبارزه حقّ و باطل‌

در كلام بالا حقّ و باطل به دو جادّه تشبيه شده است كه گروهى از اين و گروهى از آن مى‌روند، اگر بخواهيم اين دو واژه را در يك عبارت كوتاه و روشن تفسير كنيم بايد بگوييم حق همان واقعيّت است و باطل پندارهاى بى‌اساس و سرابهايى كه به صورت آب نمايان مى‌شود. به اين ترتيب ذات پاك خداوند كه از هر واقعيّتى روشنتر و بارزتر است، نخستين چيزى است كه شايسته نام حقّ است و غير او به هر مقدار كه با او ارتباط دارد حقّ است و به هر اندازه از او بيگانه است باطل است. عالم امكان، به خاطر انتسابش به خدا حقّ است و به خاطر آميخته بودن با جنبه‌هاى عدمى، باطل است. تمام راههايى كه انسان را به سوى خدا مى‌برد و به هستى او تكامل مى‌بخشد و مراحل تازه‌اى از حيات جاويد به او مى‌دهد، حقّ است و آنچه او را از خدا دور مى‌كند و به اوهام و خيالات و پندارها پايبند مى‌سازد، باطل است.

صحنه اين جهان صحنه مبارزه حق و باطل است كه قرآن مجيد براى مجسّم ساختن ابعاد اين مبارزه و نتيجه و سرانجام آن، مثال بسيار جالب و پر معنايى در سوره «رعد» بيان فرموده است: حقّ را به آبى تشبيه مى‌كند كه از آسمان نازل مى‌شود و به صورت سيلاب از دامنه كوهها جارى مى‌شود و باطل را به كفهايى تشبيه مى‌كند كه بر اثر آلودگى آب بر آن ظاهر مى‌شود، امّا مدّت زيادى طول نمى كشد آب وارد جلگه مى‌شود آلودگى ته‌نشين مى‌شود، كفها از بين مى‌رود و آنچه مايه حيات و آبادانى است باقى مى‌ماند. [١]

[١] سوره رعد، آيه ١٧. شرح دقايق اين مثال قرآنى را در تفسير نمونه، جلد ١٠، ذيل همين آيه مطالعه فرماييد.