اين همان چيزى است كه امام (ع) در ادامه خطبه به آن اشاره كرده و دليل اين مخالفتها را در چند جمله كوتاه به روشنى بيان مى‌كند، مى‌گويد: «گويى آنها اين سخن خدا را نشنيده بودند كه مى‌فرمايد: سراى آخرت را تنها براى كسانى قرار مى‌دهيم كه نه خواهان برترى جويى و استكبار در روى زمين باشند و نه طالب فساد، و عاقبت نيك از آن پرهيزكاران است» كَانَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا كَلامَ اللّهِ سُبْحانَهُ يَقُولُ: «تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ». [١] سپس مى‌افزايد: «آرى به خدا سوگند! آن را شنيده بودند و خوب آن را حفظ داشتند، ولى زرق و برق دنيا چشمشان را خيره كرده، زينتش آنها را فريفته بود» (بلى! و اللّه لقد سمعوها و وعوها [٢]، و لكنّهم حليت الدّنيا فى اعينهم، و راقهم‌ [٣] زبرجها [٤]). [٥]

[١] سوره قصص، آيه ٨٣.

[٢] «وعوها» از ماده «وعى» (بر وزن نفى) در اصل به گفته «مقاييس» به معناى ضميمه كردن چيزى به چيز ديگر است و به گفته مفردات به معناى حفظ حديث و مانند آن است (و هر دو به يك معنى باز مى‌گردد).

[٣] «راق» از ماده «روق»- به گفته «مقاييس»- به معناى تقدم چيزى بر چيز ديگرى است و گاه به معناى حسن و جمال آمده و به همين جهت بخش اوّل خانه را (خانه يا حرم‌هاى مقدّسه را) «رواق» مى‌گويند و در كلام امام (ع) به همان معناى حسن و جمال است.

[٤] «زبرج» به معناى زيبت و طلا و گاه به معناى نقش پارچه آمده است.

[٥] به خوبى روشن است كه مرجع ضميرها در اين جمله و جمله‌هاى بالا، طوايف سه گانه ناكثين و مارقين و قاسطين هستند كه در عبارت قبل، به آنها اشاره شده، ولى مرحوم علامه بزرگوار مجلسى در بحار ترجيح مى‌دهد كه اين ضماير به خلفاى سه گانه پيشين برگردد، ولى اين احتمال بسيار بعيد به نظر مى‌رسد. و شايد به همين دليل مرحوم مجلسى در پايان سخن خود اين احتمال را نيز مطرح مى‌كند كه ضميرها به جميع كسانى كه در خطبه به آنها اشاره شده است برگردد.