نهج الدّعا (ع-ف) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٤

نادان اند»؟ آيا حديث عيسى عليه السلام را نديده اى كه : «همچون خورشيد باش كه بر نيك و بد ، يكسان مى تابد»؟ و سخن پيامبرمان را نديده اى كه : «نيكى را هم براى اهلش و هم براى نااهل انجام بده . اگر او اهل خير نيست ، تو اهل خير باش»؟ اين آيه شريف ، مقام آنان را كه به بدكاران نيكى مى كنند ، برتر مى داند : «لاَ يَنْهَـكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَـتِلُوكُمْ فِى الدِّينِ وَ لَمْ يُخْرِجُوكُم مِّن دِيَـرِكُمْ أَن تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُواْ إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ ؛ خداوند ، شما را نهى نمى كند از اين كه به آنانى كه بر سر دين با شما نجنگيدند و شما را از سرزمين خودتان بيرون نكردند ، نيكى و عدل و داد ورزيد . همانا خداوند ، دادگران را دوست مى دارد» [١] و همين بس كه محمّد صلى الله عليه و آله ، به عنوان «رحمت براى جهانيان» برانگيخته شده است . [٢] بنا بر اين ، دعا براى هدايت افراد گم راه نه تنها نكوهيده نيست ؛ بلكه ممدوح است . البته استغفار براى آنان ، در حالى كه عقايد خود را تصحيح نكرده اند ، صحيح نيست . و امّا معاندان ، نه تنها دعا براى آنان ممدوح نيست ؛ بلكه مذموم و ممنوع است ، بلكه نفرين كردن آنان ، لازم و بايسته است ؛ چرا كه دعا براى معاندان حق و عدل اگر براى دنياى آن ها باشد (مانند دعا براى سلامت و طول عمر آنها) ، در واقع براى گسترش كفر ، شرك و ظلم و فساد در زمين است ، چنان كه از پيامبر خدا روايت شده است : مَن دَعا لِظالِمٍ بِالبَقاءِ ، فَقَد أحَبَّ أن يُعصَى اللّه ُ في أرضِهِ . [٣]