١٣٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه لعنت از دهان لعنت كننده خارج شود، مى نگرد . اگر راهى [و وجه استحقاقى] در آن كسى كه به او لعنت فرستاده شده است، نيافت ، به سوى كسى كه از او صادر شده است ، بر مى گردد [و دامان لعنت كننده را مى گيرد] .

١٣٨٨.امام باقر عليه السلام : لعنت ، هر گاه از لعنت كننده صادر شود ، ميان او و كسى كه لعنت مى شود ، مى گردد . اگر مجوّزى نيافت ، به خودِ لعنت كننده بر مى گردد كه او، خود، به آن سزاوارتر است. پس، زنهار تا مؤمنى را لعنت نكنيد كه دامن خودتان را مى گيرد !

١ / ٣

گنهكار

١٣٨٩.امام صادق عليه السلام : چون ابراهيم عليه السلام ملكوتِ آسماها و زمين را ديد، صورتش را كه برگرداند ، ديد مردى زنا مى كند . نفرينش كرد و او مُرد. سپس ، مرد ديگرى را [در آن حال] ديد و او را هم نفرين كرد و مُرد، تا آن كه سه نفر را [در آن حال ]ديد و آنان را نيز نفرين كرد و هر سه مُردند . در اين هنگام، خداوند ـ كه نامش بِشكوه باد ـ، به او وحى فرمود : «اى ابراهيم! دعاى تو مستجاب مى شود. پس ، بندگانم را نفرين مكن ؛ زيرا اگر مى خواستم ، آنها را نمى آفريدم . من ، مخلوقات خود را بر سه دسته آفريدم : يكى بنده اى كه مرا مى پرستد و چيزى را انباز من نمى سازد. به چنين بنده اى پاداش مى دهم. دوم ، بنده اى كه غيرِ مرا مى پرستد. چنين بنده اى ، هرگز از چنگ من نخواهد گريخت . سوم ، بنده اى كه غيرِ مرا پرستيده و من از پشتِ او كسى را بيرون مى آورم كه مرا بپرستد» .