١٣٨٠.الاحتجاج ـ در يادكرد از نامه امام مهدى عليه السلام به شيخ: نامه ديگرى نيز از جانب امام [مهدى] عليه السلام در روز پنج شنبه ٢٣ ذى حجه سال ٤١٢ [هجرى] به او رسيد كه متن آن ، چنين است : «به نام خداوند بخشنده مهربان . درود بر تو ، اى ياور حق، و اى دعوت كننده به آن با گفتار راستين! ... . و اينك : ما مناجاتِ تو را ديديم. خداوند ، به واسطه آن سببى [و پيوندى] كه از اوليايش به تو بخشيده ، نگهدارت باشد و از نيرنگ دشمنانش تو را حفظ كند... خداوند ، تو را با چشمان هميشه بيدارش پاس مى دارد ... و همان گونه كه دوستان شايسته پيشين ، ما را يارى مى كرد، تو را نيز يارى كند .

١٥ / ٨

محمّد بن يوسف [١]

١٣٨١.الكافى ـ به نقل از محمّد بن يوسف شاشى: در نشيمنگاهم ناصورى [٢] پديد آمد . آن را به طبيبان نشان دادم و براى درمانش پول ها خرج كردم . همه گفتند : ما دارويى برايش نمى شناسيم. لذا نامه اى [به امام مهدى عليه السلام ] نوشتم و تقاضاى دعا كردم. به من نوشت : «خداوند ، تو را عافيت بخشد و در دنيا و آخرت ، همراه ما بدارد!» . جمعه نرسيده بود كه بهبود يافتم و مانند كفِ دستم شد. طبيبى از دوستانمان را خواستم و به او نشان دادم. گفت : ما براى اين ، دارويى نمى شناسيم! [٣]

[١] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٥٣ .[٢] امروزه در طب به اين بيمارى ، «فيستول» مى گويند .[٣] در الإرشاد اين افزوده را دارد : «اين بهبود ، جز از جانب خداوند و بدون حساب [و درمان طبيعى ]برايت حاصل نشده است» .