«به نام خداوند بخشنده مهربان. بُريده باد دو دست ابولهب، بريده باد! دارايى او و آنچه اندوخت ، سودى برايش نداشت . به زودى در آتش پُر زبانه درمى آيد و زنش ، آن هيمه كش (آتش افروز) ، بر گردنش طنابى از لطيف خرماست» .

«كسانى كه نشانه هاى روشن و رهنمودى را كه فرو فرستاده ايم ، بعد از آن كه آن را براى مردم در كتاب توضيح داده ايم، نهفته مى دارند ، خداوند ، آنان را لعنت مى كند، و لعنت كنندگان ، لعنتشان مى كنند»

«چگونه خداوند ، قومى را كه بعد از ايمانشان كافر شدند ، هدايت مى كند ، با آن كه شهادت دادند كه اين فرستاده ، بر حقّ است و برايشان دلايل روشن آمد؟ و خدا ، قومِ بيدادگر را هدايت نمى كند. آنان، سزايشان اين است كه لعنت خدا و فرشتگان و مردم، همگى بر ايشان است» .

حديث

١٣٩١.امام صادق عليه السلام : هرگاه «تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍ وَ تَبَّ» را خوانديد ، بر ابو لهب نفرين بفرستيد؛ زيرا او از تكذيب كنندگانى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله و آنچه را از جانب خداوند عز و جلآورد ، دروغ مى شمردند .