«و هر آينه ، نوح را به سوى قومش فرستاديم و او [به ايشان ]گفت : اى قوم من! خدا را بپرستيد كه شما را معبودى جز او نيست. مگر پروا نداريد؟ اشراف قومش كه كافر بودند ، گفتند : اين [مرد] ، جز بشرى چون شما نيست. مى خواهد بر شما برترى جويد و اگر خدا مى خواست ، قطعا فرشتگانى فرو مى فرستاد. ما در ميان پدران نخستين خويش ، چنين چيزى نشنيده ايم. او نيست ، جز مردى كه در وى ، جنون است . پس تا چندى درباره اش دست نگه داريد. [نوح] گفت : پروردگارا! از آن روى كه مرا دروغزن مى خوانند ، مرا يارى كن» .

«جز اين زندگانى دنياى ما ، چيزى نيست. مى ميريم و زنده مى شويم و ديگر ، برانگيخته نخواهيم شد. او جز مردى كه بر خدا دروغ مى بندد ، نيست و ما به او باور نداريم. گفت : پروردگارا! از آن رو كه مرا دروغزن خواندند ، يارى ام كن. فرمود : به زودى ، سخْت پشيمان خواهند شد. پس بانگ [مرگبار] ، آنان را به حق ، فرو گرفت و آنها را چون خاشاكى كه بر آب مى افتد ، گردانيديم. دور باد [از رحمت حق ، ]گروه ستمكاران!» .

«گفت : پروردگارا! قوم من ، مرا تكذيب كردند. ميان من و آنان ، فيصله ده و من و هر كس از مؤمنان را كه با من است ، نجات بخش. پس او و هر كه را كه در آن كشتىِ آكنده با او بود ، رهانيديم. آن گاه ، باقى ماندگان را غرق كرديم» .