١٤٢٥.تفسير القمّى : روايت شده است كه مُغيرة بن عاص ، مردى چپْ دست بود و در راهَش به اُحُد ، سه پاره سنگ برداشت و گفت : با اينها محمّد را مى كُشم . چون در جنگ حاضر شد، چشمش به پيامبر خدا افتاد كه شمشير در دستش بود . سنگى به سوى ايشان انداخت كه به ايشان اصابت كرد و شمشير از دستش افتاد . گفت : به لات و عزّا سوگند كه او را كُشتم! امير مؤمنان فرمود : «دروغ مى گويد . لعنت خدا بر او باد!». مغيره ، سنگ ديگرى به طرف پيامبر صلى الله عليه و آله پرتاب كرد كه به پيشانى ايشان خورد . پيامبر خدا گفت : «بار خدايا! او را سرگردان نما» . پس، چون مردم پراكنده شدند ، مغيره ، سرگردان مانده بود . عمّار بن ياسر ، خود را به او رساند و وى را كُشت .

٤ / ١٤

چهار پادشاه

١٤٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : لعنت خدا بر چهار پادشاه : جَمد و مِخْوَس و مِشرَح و اَبضَعه [٢] و بر خواهرشان عَمرَّده . [٣]

[١] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٨٧ .[٢] اينان ، ملوك چهارگانه و فرزندان معديكرب بودند... با اشعث آمدند و مسلمان شدند ؛ امّا بعد ، مرتد گشتند و در جنگ نُجَير (دژى مستحكم در حَضرَموت) كشته شدند .[٣] عَمرَّده : بلند، دراز . فَرَسٌ عَمَرَّدة ، يعنى : اسب بلند بالا .