نهج الدّعا (ع-ف) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٧

اللّهُمَّ اهدِ قَومي فَإِنَّهُم لا يَعلَمونَ ، وَانصُرني عَلَيهِم أن يُجيبوني إلى طاعَتِكَ . [١] خداوندا! قوم مرا راه نمايى كن ؛ زيرا آنان ناآگاه اند و مرا بر آنان پيروز كن تا دعوت مرا در طاعت تو اجابت كنند . و نيز هنگامى كه در جنگ اُحُد ، دندانش شكست و صورتش جراحت برداشت و اصحاب از او خواستند كه دشمن (مُشركان مكّه) را نفرين كند ، فرمود : إنّي لَم اُبعَث لَعّانا ، ولكنّي بُعثتُ داعيا ورحمةً . اللّهمّ اهدِ قومى ؛ فإنَّهم لا يَعلمون . [٢] من ، نفرينگر مبعوث نشده ام ؛ بلكه دعوتگر و مايه رحمتْ مبعوث شده ام . خدايا! قوم مرا راه نمايى كن ؛ زيرا آنان ناآگاه اند . در موارد ديگر نيز مكرّر به ايشان ، پيشنهاد نفرين فرستادن بر دشمنان مى شد و ايشان ، نه تنها نفرين نمى كرد ، بلكه آنها را دعا نيز مى نمود! [٣]

٣ . مقصود از نفرين كردن يك طايفه

در شمارى از احاديث ، برخى طوايف (مانند قريش يا بنى اُميّه) ، مورد نفرين پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام قرار گرفته اند . البته بى ترديد ، تنها افرادى از آن طوايف كه در واقع ، استحقاق چنان نفرينى را دارند ، مقصود و مشمول آن نفرين خواهند بود . شاهد اين سخن ، احاديث ديگرى است كه از ميان قريش ، افراد مورد لعنت را مشخص كرده اند و يا احاديثى كه درباره سعدُ الخَير [٤] و ديگر مؤمنان و نيكان بنى اميّه وارد شده است .