نهج الدّعا (ع-ف) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٣

٩ / ٨

مالك بن نَسر [١]

١٥٥٥.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : آن گاه [امام حسين عليه السلام ] از جنگيدن ناتوان شد و در جاى خود ايستاد. هر يك از سپاهيان دشمن كه مى آمد و به او مى رسيد ، بر مى گشت؛ چون دوست نداشت با دستان آلوده به خون حسين عليه السلام خدا را ديدار كند، تا آن كه مردى از قبيله كِنْده به نام مالك بن نَسر ، آمد و شمشيرى بر سرِ ايشان فرود آورد. حسين عليه السلام كلاه بَرَكى (بُرنُس) [٢] بر سر داشت. شمشير ، بَرَكى را شكافت و پُر از خون شد . حسين عليه السلام به او فرمود: «[الهى كه] با دستت نخورى و نياشامى، و خدا ، با ستمكاران ، محشورت كند!» . سپس ، بَرَكى را انداخت و عرقچين (قَلَنْسُوَه) [٣] پوشيد و بر آن ، دستار بست ، در حالى كه ديگر درمانده شده و از پا افتاده بود. مرد كِنْدى آمد و بَرَكى را ـ كه از خز بود ـ برداشت. بعدا كه آن را نزد همسرش اُمّ عبد اللّه آورد كه خونش را بشويد . همسرش به او گفت : بَرَكىِ پسرِ دختر پيامبر خدا را غارت مى كنى و وارد خانه من مى شوى؟! گم شو از نزد من! خدا گورت را از آتش ، پر كند! دوستان آن مرد كِندى گفتند كه هر دو دست او خشك شد و پيوسته در فقر و بدترين حال و روز بود تا آن كه مُرد .

٩ / ٩

محمّد بن اشعث [٤]

١٥٥٦.امام زين العابدين عليه السلام : مردى ديگر از لشكر عمر بن سعد، به نام محمّد بن اشعث بن قيس كِندى، پيش آمد و گفت : اى حسينِ فاطمه! تو را از جانب پيامبر خدا ، چه حرمتى است كه براى ديگران نيست؟ حسين عليه السلام اين آيه را تلاوت كرد : « «خداوند ، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد ؛ فرزندانى كه بعضى از آنان ، از نسل بعضى ديگرند ...» » . سپس فرمود : «به خدا سوگند كه محمّد ، از خاندان ابراهيم است و عترت هدايتگر از خاندان محمّد. اين مرد كيست؟». گفته شد : محمّد بن اشعث بن قيس كِنْدى . حسين عليه السلام سرش را به سوى آسمان بلند كرد و گفت : «بار خدايا! امروز خوارى را به محمّد بن اشعث بنمايان و از اين روز به بعد ، هرگز او را عزّت مده» . در اين هنگام، محمّد بن اشعث را ادرار گرفت و براى قضاى حاجت ، به بيرون از اردوگاه رفت . خداوند ، كژدُمى را به جان او انداخت كه وى را گَزيد و با عورت برهنه مُرد .