١٤١١.مسند أبى يعلى ـ به نقل از ابو يحيى نَخَعى ـ: مروان به حسن و حسين عليهماالسلامبرخورد و به آن دو زشتگويى كرد . حسن عليه السلام يا حسين عليه السلام فرمود : به خدا سوگند، به خدا سوگند كه خداوند ، تو را آن گاه كه در صُلب حَكَم بودى ، به زبان پيامبرش لعنت كرده است» . مروان ، خاموش شد .

١٤١٢.المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از عمرو بن مرّه جُهَنى (كه از صحابيان بو: حكم بن ابى العاص ، اجازه ورود بر پيامبر صلى الله عليه و آله طلبيد. پيامبر صلى الله عليه و آله صداى او و سخنش را شناخت و فرمود : «به او اجازه دهيد. لعنت خدا بر او و بر كسى كه از پشتِ او به دنيا آيد ، بجز مؤمنانِ ايشان ، كه آنان هم اندك اند . در دنيا به بزرگى مى رسند و در آخرت ، پَست مى شوند . مردمانى فريبكار و نيرنگبازند ؛ در دنيا برخوردار مى شوند ، امّا در آخرت ، كمترين بهره اى ندارند» .

[١] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٨٣ .