اجابت شدن شمارى از دعاهاى انبيا و اوليا عليه مجرمان ، سبب تقويت ايمان مؤمنان و زدوده شدن شك از دل ترديدكنندگان مى گردد ، مانند : اجابت دعاى حضرت نوح عليه السلام عليه قوم خود ، [١] و اجابت نفرين پيامبر صلى الله عليه و آله عليه كَسرا [٢] و عُتَيبة بن ابى لهب [٣] ، و اجابت دعاى امام على عليه السلام در مورد «العيزار» [٤] و كسانى كه حديث ولايت را كتمان كردند [٥] و همچنين اجابت دعاى اهل بيت عليهم السلام بر ضدّ شمارى از معاندان . [٦]

ب ـ نماياندن جايگاه معنوى اولياى الهى

اولياى الهى عليهم السلام كه در همه شئون (از جمله مهرورزى و دشمنى) ، تحت ولايت و سرپرستى خداى حكيم هستند ، در اعمالشان ، تنها طاعت و رضاى او را مى جويند . همان طور كه خداى قادر و متعال ، برآورده شدن بسيارى از حوايج و نايل شدن انسان به بسيارى مقامات مادّى و معنوى را منوط به توسّل و شفاعت و دعاى اولياى خود قرار مى دهد ، تا جايگاه اولياى دين را به مردم بنماياند و آنان را به ايجاد و تحكيم پيوند با پيشوايان برگزيده سوق دهد . همين طور ، در مورد برخى افراد مستحقّ عقوبت ، بخشى از كيفرشان را منوط به نفرين برگزيدگان الهى قرار مى دهد ، تا مردم را به منزلت آنان توجّه دهد و آنان را از افتادن در مسير بى اعتنايى يا مخالفت با برگزيدگان الهى ـ كه همان مخالفت با خداست ـ برحذر دارد .

[١] ر . ك : ص ٢٨٩ (نفرين نوح) .[٢] ر . ك : ص ٣١٥ (كسانى كه كه پيامبر خدا نفرينان كرد / كسرا «خسرو») .[٣] ر . ك : ص ٣١٣ (كسانى كه پيامبر خدا نفرينشان كرد / عتيبة بن ابى لهب) .[٤] ر . ك : ص ٣٦٣ (كسانى كه امام على آنان را نفرين كرد / جاسوس معاويه) .[٥] ر . ك : ص ٣٦٩ (كسانى كه امام على آنان را نفرين كرد / كسانى كه حديث ولايت را كتمان كردند) .[٦] ر . ك : ص ٤١٥ ـ ٥١١ .