١٤٧٣.الغارات ـ درباره يزيد بن حُجَيّه ـ: او همچنين شعرى در نكوهش على عليه السلام گفت و در آن ، خود را از دشمنان او خواند . خبر به على عليه السلام رسيد . او را نفرين كرد و به يارانش فرمود: «دستانتان را بلند كنيد و او را نفرين نماييد» . پس على عليه السلام او را نفرين كرد و يارانش آمين گفتند . ابو صَلْت تَيمى مى گويد كه على عليه السلام [در دعايش] گفت : «بار خدايا! يزيد بن حُجَيّه ، با اموال مسلمانان گريخت و به گروه نابه كار پيوست . پس مكر و نيرنگ او را از ما بگردان و سزاى ستمكاران به او بده» .

٦ / ٧

كسانى كه حديث ولايت را كتمان كردند

١٤٧٤.اُسد الغابه ـ به نقل از ابو اسحاق ـ: عدّه بى شمارى برايم حديث كردند كه : على عليه السلام در رَحبه ، [٢] مردم را سوگند داد كه : «چه كسى اين سخن پيامبر خدا را شنيده است : هر كه من مولاى اويم، على نيز مولاى اوست . بار خدايا! دوستى كن با كسى كه با او دوستى مى كند و دشمنى كن با كسى كه با او دشمنى مى كند ؟» . گروهى برخاستند و گواهى دادند كه اين را از پيامبر خدا شنيده اند، و گروهى هم كتمان كردند. اين گروه [دوم] ، از دنيا نرفتند تا آن كه كور شدند و آفتى به ايشان رسيد . يزيد بن وديعه و عبدالرحمان بن مُدلِج ، از اين گروه بودند .

[١] ر . ك : ص ٥٨٩ و نيز ر . ك : دانش نامه اميرالمؤمنين عليه السلام : بخش شانزدهم / يزيد بن حجيه .[٢] صحن دار الحكومه كوفه را «رَحبه» مى گفتند .