١٥٤٩.الملهوف : شمر بن ذى الجوشن به خيمه حسين عليه السلام حمله كرد و با نيزه ، آن را پاره كرد و سپس گفت : برايم آتش بياوريد كه اين خيمه را بر سرِ كسانى كه در آن هستند ، آتش بزنم . حسين عليه السلام فرمود : «اى پسر ذى الجوشن! آتش مى طلبى كه خانواده مرا به آتش بكشى؟! خداوند ، تو را به آتش بسوزاند!» .

٩ / ٥

عبداللّه بن حُصَين [٢]

١٥٥٠.الإرشاد : عبد اللّه بن حُصَين اَزْدى ـ كه در فهرست بَجيلَه بود ـ [٣] فرياد زد : اى حسين! آب را مى بينى كه همچون دلِ آسمان مى درخشد؟ به خدا سوگند كه حتّى يك قطره از آن نخواهيد نوشيد تا از تشنگى بميريد . حسين عليه السلام گفت : «بار خدايا! او را از تشنگى بكُش و هرگز نيامرزش» . حُمَيد بن مُسلم مى گويد : به خدا سوگند ، بعد از آن، در بيمارى او به عيادتش رفتم . به خدايى كه معبودى جز او نيست ، سوگند، ديدمش كه [بيمارى استسقا گرفته و] هر چه آب مى نوشد ، سيراب نمى شود و آب هايى را كه خورده است ، بالا مى آورد و باز فرياد مى زند : تشنه ام، تشنه ام! و دوباره آب مى نوشد ؛ امّا سيراب نمى شود و آنچه نوشيده است ، بالا مى آورد و از تشنگى مى سوزد، و پيوسته چنين بود تا آن كه مُرد .

[١] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٧٤ .[٢] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٧٦ .[٣] يعنى نامش در ديوان ، در شمار مردان قبيله «بَجيله» نوشته شده است .