١٢٤٢.التوكّل على اللّه ، ابن ابى الدنيا ـ به نقل از عمران بن حصين ـ: از پيامبر خدا : «از امّت من ، هفتاد هزار نفر بدون حساب به بهشت مى روند ، [به شرط آن كه] خود را داغ نكنند، رقيه [٢] نبندند، فال نزنند، و به پروردگارشان توكّل كنند» . عكاشة بن مِحصَن برخاست و گفت : اى پيامبر خدا! دعا كن خدا مرا از آنان قرار دهد . [پيامبر صلى الله عليه و آله ] فرمود : «بار خدايا! او را از آنان قرار بده» . مردى ديگر برخاست و گفت : اى پيامبر خدا! دعا كن خدا مرا نيز از آنان قرار دهد. [پيامبر صلى الله عليه و آله ] فرمود : «عكاشه بر تو پيشى جست» .

٣٢ ـ عَمرو بن حَمِق [٣]

١٢٤٣.المصنَّف ، ابن ابى شيبه ـ به نقل از يونس بن سلمان ، از جدّش ـ: عمرو بن حَمِق به پيامبر صلى الله عليه و آله شير نوشاند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «بار خدايا! او را از جوانى اش برخوردار بدار» . پس، هشتاد ساله شد و يك موى سپيد در خود نديد .

ر . ك : ص ١٨٩ ح ١٣٠٠ .

[١] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٤١ .[٢] رُقْيَه، حِرزى است كه گرفتاران و بيماران و مانند اينها ، بر خود مى بندند تا نجات يابند ، يا سحر مانندى است كه با دميدن و فوت كردن ، ديوانه اى را افاقه مى كند و يا از آسيبى در امان مى دارد. عُوذه، نُشره واُخْذه ، واژه هاى هم معناى آن اند .[٣] براى شناخت وى ، ر . ك : ص ٥٤٣ .