سخنانى درباره «عزّت» ، سرفرازى و شكوهمندى و تن زدن از خوارى و ذلّت، ترغيب بر عزّت و عزّت آفرينى و عوامل آن، دورى جستن از ذلّت و خوارى و زمينه هاى آن، موضوعات فصل بيست و هشتم است و در پايان ، اين كلام ارجمند كه: أذَلُّ النّاسِ مَن أهانَ النّاسَ. [١] خوارترينِ مردم ، كسى است كه مردم را ناچيز بشمارد . به راستى ، اگر كسى خود ، «عزّت مدار» باشد و در زندگى ، سرافرازى و شكوهمندى پيشه كند و آن را ارج نهد و دريابد كه انسان ، بايد «عزيز» باشد و هرگز خداوند ، آفريننده اين انسان ، نخواسته است كه او ذليل باشد، آيا هرگز به انسان ، توهين مى كند و شأن او را كوچك مى شمارد و بر خوارى او راضى مى شود ؟! و ... ؟!

٢٩ . عشق

واژه «عشق» و بود و نبود آن در روايات و به ديگر سخن ، حجّيت و عدم ججّيت

[١] كتاب من لا يحضره الفقيه : ج ٤ ص ٣٩٦ ح ٥٨٤٠ ، بحار الأنوار : ج ٧٥ ص ١٤٢ ح ٢ .