٧٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرمان روايانى را كه با دانشمندان نشست و برخاست مى كنند ، دوست مى دارد و بى گمان ، خداوند ، دانشمندانى را كه با فرمان روايان نشست و برخاست مى كنند ، دشمن مى دارد . چون دانشمندان با فرمان روايان بنشينند ، شيفته دنيا مى گردند و چون فرمان روايان با دانشمندان بنشينند ، به آخرتْ راغب مى شوند .

٧٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دانشمندان ، امانتداران پيامبر براى بندگان خدايند ، تا آن گاه كه با پادشاهان ـ در ستمگرى شان ـ در نياميزند . آن گاه كه چنين كنند ، به پيامبران ، خيانت كرده اند . پس ، از آنان بر حذر باشيد و از آنان كناره بگيريد .

٧٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به زودى ، گروهى از امّتم در دين ، تفقّه (ژرفكاوى) مى كنند و قرآن مى خوانند و مى گويند : «نزد فرمان روايان مى رويم و از دنيايشان بهره مى بريم ؛ ولى در دينمان ، از آنان كناره مى گيريم» ؛ امّا اين گونه نمى گردد و همان گونه كه از خاربُن ، جز تيغ چيده نمى شود ، از نزديكى به آنان نيز چيزى به دست نمى آيد ، مگر! [١]

٧٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بى گمان ، منفورترين خلق نزد خداوند عز و جل ، دانشمندى است كه به ديدار كارگزاران[ـِ ستمگر] مى رود .

٧٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ دانشمندى نيست كه با خواست خود ، نزد قدرتمندى بيايد ، جز آن كه با او در هر گونه كيفرى كه در آتش دوزخ مى بيند ، شريك است .

[١] . محمّد بن صباح ، راوى حديث ، مى گويد : گويى مى خواست بگويد : «مگر گناه» .