است . موضوع فصل بيست و سوم ، «دشنام» است با عناوينى چون : زشتى دشنام ، هشدار نسبت به دشنام دادن به مؤمن ، نهى از دشنام دادن به مردمان و پديده ها و... . «مسخره كردن» نيز موضوع فصل بيست و چهارم است ، با رواياتى درباره فرجام و پاداش استهزا كنندگان . موضوع مورد بحث بعدى ، «اسراف» است : نشانه هاى آن و آنچه اسراف پنداشته مى شود و اسراف نيست در فصل بيست و پنجم از آن سخن رفته است . در فصل بيست و ششم ، از آزمندى و ناهنجاريها و زيانهاى سخن رفته است و آنگاه فصل بيست و هفتم است احاديث درباره «ستم» و «ستمگرى» ، با معرّفى انواع ظلم ، نشانه هاى ظالم ، نهى از ياورىِ ظالم و تشويق به همكارى با مظلوم ، و ... . موضوع فصل بعدى ، «سوء ظن» است و آن گاه سخن از «عُجب» است و اين كه عُجب ، عبادت را تباه مى كند و زمينه هاى هلاكت انسان را فراهم مى آورد . «شتاب زدگى» و زشتى آن ، و ستايش شتاب ورزى به نيكى و نيكى آفرينى در فصول بعدى عرضه شده است . «عذاب دادن» ، «شكنجه كردن» ، «تعصّب ورزيدن» ، مفهوم تعصّب و اين كه تعصّب ستودنى كدام است ، «فريبگرى» و «خيانت» ، «غرور» و «گردن فرازى» ، «غش» و «آلوده سازى» و آميختن سَره با ناسَره ، موضوعات مورد بحث بعدى هستند . موضوع «خشم» و آثار آن و اين كه خشم ، كليد همه زشتى هاست و خشم ، پاره آتش و آتشگيرانه شيطان است و اين كه نيرومندترين كسان ، آنان اند كه در هنگام خشم ، بر خويشتن چيره باشند و... اين همه ، در فصل سى و ششم است كه پس از آن ، احاديث مربوط به «غفلت» آمده است و آنچه زمينه غفلت را ايجاد مى كند و آنچه مانع از آن مى شود .