است ، با بيانى دل نشين از عارف واصل ، حاج ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى ، كه در ادامه آمده است . برخى از اين مستحبّات ، عبارت اند از : نماز گزاردنِ بسيار ، قرآن خواندن فراوان ، ياد خداى را بر زبان راندن و تلاش بر به جا آوردن عمره و ... . فصل هشتم ، مخصوص «دعاهاى ماه رمضان» است كه فصلى است درازْدامن و پس از آن ، اعمال استحبابى ويژه دهه آخرينِ ماه با سخنى بيدارگر از عارف بزرگ شيعى سيّد بن طاووس . در فصل دهم ، «نوافل» رمضان ، گزارش شده است با تحليلى از «فضيلت نوافل ماه رمضان و ترغيب بدان» . در فصل يازدهم از «ليلة القدر» ، ويژگى هاى آن و اين كه ليلة القدر ، در تمام سال ها استمرار دارد ، سخن به ميان آمده است و اين كه ليلة القدر چيست و كدام است . احاديث نبوى با مضامين مختلف در اين باره ، در فصل دوازدهم عرضه شده است . پس از روايات ، بحثى آمده است درباره معناى «ليلة القدر» و ويژگى هاى آن ، و اين كه ليلة القدر ، ويژه «ولىّ اللّه » است . مفهوم «خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ» ، همارگىِ ليلة القدر وتعيين آن ، اين كه ليلة القدر با اختلاف افق در مكان ها و اقاليم مختلف ، چگونه قابل تصوّر است و در آخر ، بيان برترين عمل در شب هاى قدر و سيره امامان عليهم السلام در آن شب ها ، نيز تأكيد بر احيا و دعا با نكته اى لطيف از سيّد بن طاووس در ادامه آنچه گزارش شده ، آمده است . فصل چهاردهم ، درباره وداع با رمضان است ، با بحثى درباره آداب خروج از ماه رمضان . فصل پانزدهم ، ويژه «عيد فطر» و مسائل مرتبط با آن است كه فصل پايانى اين باب نيز هست .