حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٥١
«به يقين، خدا بر مؤمنان ، منّت نهاد [ كه ]پيامبرى از خودشان در ميان آنان برانگيخت تا آيات خود را بر ايشان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد . قطعاً پيش از آن ، در گم راهى آشكارى بودند» .
«اوست آن كس كه در ميان بى سوادان ، فرستاده اى از خودشان برانگيخت تا آيات او را بر آنان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت بديشان بياموزد، و [ آنان ]قطعاً پيش از آن ، در گم راهى آشكارى بودند» .
حديث
٥٧٦.سنن ابن ماجة ـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: روزى پيامبر خدا از يكى از حجره هاى خود بيرون آمد و داخل مسجد شد و با دو حلقه روبه رو شد : يك حلقه قرآن مى خواندند و خدا را ياد مى كردند ، و حلقه ديگر به ياد گرفتن و ياد دادن ، سرگرم بودند . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «همه اينها در كار خيرند . اينان به تلاوت قرآن مشغول اند و دعا مى كنند . اگر خدا بخواهد ، به ايشان عطا مى كند و اگر بخواهد ، باز مى دارد ؛ و آنان به آموختن و فرا گرفتن ، سرگرم اند و من ، آموزگار برانگيخته شده ام» . پس با آنان نشست .
٥٧٧.سنن الدارمى ـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: پيامبر خدا بر دو گروه در مسجدش گذشت و فرمود : «هر دو در كار خيرند ؛ ولى يكى بر ديگرى برترى دارد . اينان خدا را مى خوانند و به او رغبت مى ورزند . پس اگر خدا بخواهد ، بدانان عطا مى كند و اگر بخواهد ، باز مى دارد ؛ ولى گروه ديگر ، فقه و دانش فرا مى گيرند و به كسى كه نمى داند ، مى آموزند . پس اينان برترند و من ، آموزگار برانگيخته شده ام» . پس در ميان آنان نشست .
٥٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همه چيز ، حتّى ماهيان دريا ، براى آموزگار نيكى ، آمرزش مى طلبند .