اين همه ، براى آن بوده و هست كه امّت بدانند زمام زندگى را به كسى بسپُرند كه شايستگى بردن جامعه را به سوى سرچشمه هاى نور داشته باشد ، و به واقع ، يكسر ، هشدارى است براى اين كه انسان هاى به لحاظ فطرت تشنه «آب حيات» پيشوايى ، به «سراب» حيرت و سر در گمى گرفتار نيايند . از اين رو و به لحاظ برخى سخنان سستْ بنياد درباره اين گونه احاديث ، پس از گزارش آنها پژوهشى درباره اين روايات است نشانگر اين حقيقت كه آن پيشوايى كه انسان بايد به دنبال آن باشد ، كدام است و داراى چه ويژگى هايى است . پس از اين همه ، احاديثى از پيامبر خدا گزارش مى شود نشانگر اين كه پيشوا بايد «تعيين شده به وسيله خداوند» باشد و به چه ويژگى ها و خصلت هاى والايى آراسته باشد و از زشتى ها و پلشتى ها و هوا و هوس ها و خصلت هاى ناپسند پيراسته باشد و اين كه چون زمام امور را به دست گرفت ، عدالت را بگسترد و با مردمان با مهر ، صميميت و صفا زندگى كند . بدين سان ، فصل هفتم اين بخش با عنوان «وظايف امام» به تبيين و تفصيل مسئوليت هاى پيشوا مى پردازد . روشن است امامى كه براى تحقّق بخشيدن به آموزه هاى الهى در جامعه «تعيين» شده ، اگر همراهى امّت را با خود نداشته باشد ، كارآمد نخواهد بود و صدايش پژواكى نخواهد داشت . پس پيشواى داراى آن ويژگى ها ، بر امّت ، حقوقى دارد كه در فصل هشتم ، با عناوينى چون : اطاعت ، نصيحت ، بزرگدارى ، ارج گزارى و... گزارش شده است . سپس احاديث نبوى درباره تعداد امامانِ پس از پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است . در فصل نهم نيز با طُرُق مختلف ، روايات گونه گون و تعبيرهاى متفاوتِ رسيده درباره امامان ، مانند : «اثنا عشر أميرا» ، «إماما» ، و «وصيّا» آمده و فرجام اين فصل ، پژوهشى است درباره احاديث نبوى مربوط به تعداد امامان عليهم السلام به لحاظ سند ، محتوا و فقه الحديث ، با گزارش آراى مختلف ، پرسش هاى مرتبط با ديدگاه پذيرفته شده