«موسى به او گفت: آيا تو را ـ به شرط اين كه از بينشى كه آموخته شده اى ، به من ياد دهى ـ پيروى كنم؟ گفت: تو هرگز نمى توانى همپاى من صبر كنى ، و چگونه مى توانى بر چيزى كه به شناخت آن احاطه ندارى ، صبر كنى؟ گفت: إن شاء اللّه ، مرا شكيبا خواهى يافت و در هيچ كارى تو را نافرمانى نخواهم كرد. گفت: اگر مرا پيروى مى كنى، پس ، از چيزى سؤال مكن، تا [ خود ]از آن با تو سخن آغاز كنم. پس ره سپار گرديدند، تا وقتى كه سوار كشتى شدند، [ وى ]آن را سوراخ كرد. [ موسى ]گفت: آيا كشتى را سوراخ كردى تا سرنشينانش را غرق كنى؟ واقعاً به كار ناروايى مبادرت ورزيدى! گفت: آيا نگفتم كه تو هرگز نمى توانى همپاى من صبر كنى؟ [ موسى ] گفت: به سبب آنچه فراموش كردم، مرا مؤاخذه مكن و در كارم بر من سخت مگير. پس رفتند تا به نوجوانى برخوردند. [ بنده ما ]او را كشت. [ موسى به او ]گفت: آيا شخص بى گناهى را بدون اين كه كسى را به قتل رسانده باشد ، كشتى؟ واقعاً كار ناپسندى مرتكب شدى! گفت: آيا به تو نگفتم كه هرگز نمى توانى همپاى من صبر كنى؟ [ موسى ] گفت: اگر از اين پس ، چيزى از تو پرسيدم، ديگر با من همراهى مكن [ و ]از جانب من قطعاً معذور خواهى بود» .

حديث

٤٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه ساعتى بر خوارىِ فرا گرفتنْ شكيب نورزد ، همواره در خوارىِ نادانى باقى مى ماند .