گناه ، نقش گناه در ستُردن نعمت الهى و نقش گناه در فرود آمدن عذاب و نقمت خداوند و ... و در نهايت ، آنچه باعث مى شود كه آثار گناه از صفحه ذهن و دل و زندگى پاك شود . فصل چهارم از اين باب ، درباره موضوع بسيار مهم «انحصارطلبى (استئثار)» است ، در مقابل «ايثار» . ابتدا احاديث هشدار دهنده از وقوع انحصارطلبى و به كارگيرى آن ، عرضه شده است و آن گاه از اين حقيقت ، سخن رفته است كه پيامبر خدا از انحصارطلبى دور بوده است ؛ امّا آن بزرگوار از وقوع اين حالت زشت در ميان امّتش ، بويژه حاكمان و خليفگان آن در آينده خبر داده است . به لحاظ اهمّيت موضوع ، پس از روايات ، بحثى ارجمند و خواندنى درباره گونه هاى انحصارطلبى و نقد و تحليل رواياتى از پيامبر خدا آمده است كه حاكمان ، انحصارطلبى خواهند كرد و مؤمنان بر اين حالت آنان ، شكيبايى مى كنند و لب به اعتراض نمى گشايند و نشان داده شده است كه بر پايه مبانى شناخت سَره از ناسَره ، اين روايات ، پايه اى ندارند و نمى توان آنها را به پيامبر خدا نسبت داد . «آزاررسانى» ، موضوع فصل پنجم باب است كه با ترغيب بر جلوگيرى از «ايذا (آزار)» آغاز مى شود و با بيان گونه ها و مصاديق آن ، ادامه مى يابد و در پى آن ، بدترين انواع آزاررسانى معرّفى شده است كه از جمله آنها آزاررسانى به اهل بيت و مجاهدان و والدين و همسايه است . در فصل ششم نيز «بخل» ، چگونگى و ويژگى هاى آن آمده است . احاديث نبوى درباره «بدعت» ، ابعاد آن و لزوم دورى گزيدن از بدعت گذاران و مسئوليت عالمان در برابر بدعت و ... «بطالت» و آثار ناهنجار آن ، «تهمت» و سزاى آن و حكمِ همنشينى با تهمت زنندگان ، در فصول بعد ، عرضه شده است . آن گاه ، از «عيبجويى» ، طعن زدن به ديگران و جستجو از كاستى هاى مردمان